|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 7 oktober 2007 > Reportage Op een zonnige najaarsdag trokken Roel en ik richting Kaatsheuvel alwaar je een Wereld vol Wonderen kan terugvinden: de Efteling. Precies 55 jaar kan je er terecht in het betoverende Sprookjesbos, maar sinds eind jaren '70 heeft het park ook heel wat attracties bijgeplaatst: van feeërieke darkrides tot sensationele coasters. De Efteling is zo'n park waar alles een verhaal en historie heeft. Zelfs de imposante ingang kreeg een eigen verhaal mee: het Huis van de Vijf Zintuigen is de toegangspoort tot de Wondere Wereld van de Efteling, een plaats waar elk van je vijf zintuigen ruimschoots aan hun trekken komen. Er is zoveel te zien, te horen, te proeven, te voelen en zelfs te ruiken. Wanneer je het park binnenkomt ligt een groots, maar zeer onsfeervol plein voor je. Dit ingangsplein staat in schril contrast met de rest van het park. Pas nadat je de spoorweg van de Stoomtrein hebt overgestoken, kan je aan je ontdekkingstocht doorheen het park beginnen. De Pardoes promenade is de centrale laan die je naar elk van de vier themagebieden leidt.
Beginnen doen we in het Anderrijk, nabij de ingang van het park, waar we Pandadroom terug vinden. Pandadroom is ontstaan vanuit een samenwerking met het Wereld Natuur Fonds en dat is er aan te merken: in deze 4D-cinema ga je op ontdekkingsreis door de schitterende natuur van Moeder Aarde. We zien vrolijke apen die springen en dansen in het regenwoud, een schildpad en zeepaardjes die lustig heen en weer zwemmen in de diepe oceaan en ijsberen die doorheen spelonken en grotten glijden. Bij elke scène wordt gebruik gemaakt van een goede portie humor, maar ook met een belerende boodschap: de mensheid vormt een bedreiging voor het harmonische dierenrijk. Pandadroom is een goede attractie binnen zijn soort, maar de herhalingsfactor ligt bijzonder laag. Eens je de film gezien hebt, heb je niet de drang om de attractie nog eens opnieuw te doen. Vlakbij Pandadroom vinden we een rasechte klassieker. Anno 1978 bestond het park vooral uit het Sprookjesbos en een aantal bescheiden kinderattracties, zoals de traptreintjes, maar met het Spookslot was de Efteling toe aan zijn eerste grootse attractie. Het Spookslot was een belangrijke mijlpaal in de Efteling geschiedenis. Vanaf het moment dat je het sinistere gebouw binnenwandelt word je overgeleverd aan de mystiek van deze vervloekte kasteelruïne. De duistere gangen lijken veel te verschuilen: een spinnenvreter, skeletten met glinsterende juwelen en gevleugelde wezens genaamd Vlederiken. Door de speakers horen we klaaggezang van geesten en hulpkreten van verdwaalde zielen. Vlak voor twee immense poorten ontmoeten we een Oosterse Geest die vanuit het niets oplicht. Hij vertelt ons het verhaal van het Spookslot: lang geleden leefde er een graaf die sprookjes en sagen verzamelde. Dankzij zijn magische krachten die hij putte vanuit de sagen kon hij bloemen laten zingen en muren laten dansen. De boze heks Visculamia wou de graaf bestelen van zijn sprookjes en vermomde zich in een onschuldige jonge vrouw. De hovenier van de graaf betrapte haar echter en door drie rechters werd ze schuldig bevonden: ze belandde op de brandstapel. Op het laatste moment spreekt zij een vloek uit: de graaf zal eeuwig moeten zoeken naar zijn eigen dochter Esmeralda. Tijdens de hoofdshow belanden we in een kloostertuin: de hovenier is hoog in de klokkentoren opgehangen. Telkens wanneer de klok twaalf maal luidt, komt de vloek van Visculamia tot leven. We zien monniken jammerend door de gang schuifelen, de drie rechters wiegen hun hoofd, duistere schimmen komen tot leven en occulte verschijningen doemen op vanuit hun graf. De hoofdshow is tot in detail afgewerkt: elk bewegend object heeft zijn rol binnen het verhaal. Dit alles wordt ondersteund door de sfeervolle soundtrack van Camille Saint-Saëns: de Danse Macabre. Anno 2007 is de attractie wel wat verouderd, maar op gebied van sfeer is het Spookslot een rasechte topattractie. Dankzij het succes van het Spookslot volgden in het begin van de jaren '80 heel wat nieuwe attracties. In 1983 werd de Pirana geopend: de eerste rapid river in Europa. Six Flags Astroworld was het eerste park ter wereld dat een rapid river -Thunder River- opende (1980). Dit park is inmiddels gesloten. Voor het thema van de Pirana koos men een Zuid-Amerikaanse tint. Dankzij zandstenen en beelden met veel reliëf waan je jezelf helemaal in de wereld van de Maya's en de Inca's. Het station is gelegen in een tempel en biedt ook onderdak aan het eerste gedeelte van de vaart op deze wilde rivier. Het eerste gedeelte is volledig indoor, maar mist wat effecten om het spannend te maken. Waarom hier geen nevel- of lichteffecten toevoegen? Of waarom het watergordijn niet terug in ere herstellen? De rest van het parcours is helemaal outdoor langsheen een verlaten landschap van rotsen, watervallen en Azteekse invloeden. Zoals bij de meeste rapid rivers zie je de golven tijdig aankomen en kan je rechtstaan om te ontsnappen aan het kolkende water. In de zomermaanden zijn er meestal extra watervallen in werking. De lift op het einde is thematisch gezien een doorn in het oog: je waant je er in een vieze fabriekshal in plaats van in een sfeervolle Incatempel. Al bij al is de Pirana is een goede rapid river, met een aangenaam thema, al kan het op sommige punten net dat ietsje beter uitgewerkt worden.
De Efteling was blijkbaar zeer tevreden over de samenwerking met Intamin voor hun rapid river Pirana. In 1985 werd opnieuw beroep gedaan op Intamin voor een nieuwe Eftelingattractie: de Bobbaan. De wachtruimte van de Bobbaan ligt helemaal verscholen tussen de dichte bebossing van dit parkgedeelte. Van enig ander thema is geen sprake. Dit resulteert in een zeer saaie wachtruimte die -wegens een relatief lage capaciteit van de Bobbaan- aan een slakkentempo vooruit schuift. Om deze capaciteitsproblemen op te lossen werden de originele treinen verkocht aan Six Flags over Texas en liet men in de Efteling nieuwe treinen ontwerpen. Vanaf nu zit je niet meer achter elkaar zoals in een echte bobslee, maar gewoon naast elkaar. De treinen zijn ook ontdaan van hun bobsleelook en zijn nu afgewerkt in een stijlvollere houten look met reliëftekeningen. De capaciteit is dankzij deze aanpassing licht verbeterd, maar toch zien we nog heel wat treinen met lege zitjes. Het authentieke bobsleegevoel is gedeeltelijk verdwenen, maar maakt plaats voor een comfortabele rit doorheen het slingerende bochtenwerk van de Bobbaan. Persoonlijk stoor ik me aan de vele remsecties in het parcours: dit haalt het snelheidsgevoel naar beneden en geeft de rit een gecontroleerd gevoel. De Bobbaan is leuk om eens te doen, maar is binnen het park zeker niet de grote topcoaster. Het Anderrijk is een bont allegaartje van allerlei culturen: van Zuid-Amerikaanse invloeden bij de Pirana tot winterse Tirol invloeden bij de Bobbaan. Met de Fata Morgana schept de Efteling nog een andere cultuur in het Anderrijk: een cultuur van Oosterse pracht en praal. Het idee van een Oosterse darkride bestond al langer: al sinds de opening van het Spookslot in 1978 had de Efteling het idee opgevat om een nog grootsere attractie te maken die zijn bezoekers zou laten wegdromen naar Arabische culturen met palmbomen, minaretten en buikdanseressen. Het zou nog duren tot 1986 voordat dit meesterwerk het daglicht ziet. Gelukkig werd het geduld beloond: Fata Morgana is niet zomaar een attractie geworden, maar een totaalervaring die zelfs na meer dan twintig jaar jong en oud weet te betoveren. Op het sfeerrijke plein met fonteinen en tropische beplanting zien we het imposante paleis dat afgewerkt is met weelderige ornamenten en kleurrijke koepels. In deze indrukwekkende darkride vaar je langsheen zo'n vijftal hoofdstukken die de sprookjesachtige wereld van 1001 nacht voorstellen. De boottocht begint in een onheilspellende jungle met slangen en een geheimzinnige tovenaar die onze gids is doorheen de volledige attractie. Vervolgens bezoeken we een markt met fruitige geureffecten. Er is heel wat te zien: bedelaars vragen om een muntstuk, kooplieden zwoegen er met hun kamelen en bieden ons hun talrijke glinsterende koopwaren aan. Plots worden we door een man verwittigd niet verder te gaan, maar het is te laat: we varen binnen in een onheilspellende kerker en bereiken de gevangenissen met slaven. We overleven deze duistere sequentie en meren aan in de haven waar handelaars hun sieraden aan land brengen. De boottocht kent zijn finale in een troonzaal met een heuse harem met buikdanseressen en een schrikwekkende djinn, de schatbewaarder van Fata Morgana. Deze ontdekkingstocht doorheen de Verboden Stad duurt zo'n acht minuten en voert je langsheen 130 animatronics. Alle animatronics zijn aangedreven door houten draaischijven: een uniek concept en zeer doeltreffend. De animatronics maken geen sissend geluid door luchtdrukpompen en maken realistische, vloeiende bewegingen. Daarnaast zitten er in Fata Morgana heel wat speciale effecten, waaronder geur-, vuur-, water-, nevel-, wind- en lasereffecten. Helaas werkten enkele van deze effecten niet bij ons meest recente bezoek. Ruud Bos schreef een meeslepende soundtrack die de totaalbelevenis van deze fantasievolle Oosterse wereld compleet maakt. Het is duidelijk: Fata Morgana is een prachtige darkride dat mag aanzien worden als het meesterwerk van de Efteling en is één van sfeervolste darkrides ter wereld.
We verlaten het Anderrijk en gaan op zoek naar sensatie in het Ruigrijk. Daar vinden we het indrukwekkende schip De Halve Maen. Deze was in 1982 -en is nog steeds- het grootste schommelschip ter wereld met een uitzwaaihoogte van 25 meter. In heel wat andere parken vinden we een gelijkaardige attractie, maar qua ritervaring en thematisering is de Halve Maen de meest geslaagde. De meeste aandacht in het Ruigrijk wordt opgeslorpt door de Python, een Vekoma multi-looper die begin jaren '80 een nieuwe wind liet blazen door het park dat voorheen enkel bekend stond door het Sprookjesbos en het Spookslot. De komst van zo'n superachtbaan stootte aanvankelijk op heel wat verzet, waardoor de bouwwerken zelfs tijdelijk werden stilgelegd in het najaar van 1980. Buurtbewoners en milieuorganisaties vonden zo'n attractie Efteling onwaardig en ze vreesden voor geluidsoverlast. Uiteindelijk werd de Python in 1981 toch geopend én met groot succes: er kwamen 250.000 extra bezoekers opdagen in vergelijking met 1980. En terecht: in de Python raas je tegen 75km/u doorheen vier inversies -twee loopings en twee corkscrews- en een afsluitende bayernkurve. Van 1981 tot 1996 reden er twee originele Arrow-treinen op de baan. Deze mooie treinen werden in 1996 vervangen door twee rode Vekoma-treinen. Sinds 2005 heeft de Python opnieuw nieuwe treinen. Het gaat om de eerste Kumbak-treinen ter wereld: deze bieden een nieuwe dimensie aan de ritervaring op deze klassieke inversiecoaster. De treinen zijn opener en lager bij de track zodat het snelheidsgevoel groter is. Bovendien rijden ze veel stiller over de baan, waardoor er van eventuele geluidshinder geen sprake meer is. Na meer dan vijfentwintig jaar trouwe dienst en mede dankzij het uitstekende onderhoud is de Python nog steeds een favoriet van veel sensatieliefhebbers en is hij uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het park.
Tien jaar na de komst van de Python strijkt er een vliegend paard neer in het Ruigrijk. De Pegasus is een houten achtbaan gebouwd door Intamin en ontworpen door RCCA en kwam er vooral om zich sterker te wapenen tegen de komst van Disneyland Paris in 1992. De Pegasus is echter geen hoogvlieger geworden. De statistieken van deze houten coaster liegen er niet om: met een hoogte van amper 16 meter en een snelheid die nergens boven de 55km/u reikt is de Pegasus absoluut geen sensationele of baanbrekende coaster geworden. Bovendien is de wachtruimte amper gethematiseerd. De Pegasus is veruit de minst interessante coaster in het park en zelfs de minst interessante attractie in het volledige park. Het enige lichtpunt is zijn prachtige locatie aan de Kanovijver. Sinds dit jaar kan je in het Ruigrijk genieten van de nieuwste attractie van het park. De Vliegende Hollander is een welgekomen nieuwigheid in dit parkgedeelte dat sinds de komst van de Pegasus in 1991 geen enkele noemenswaardige verandering mocht verwelkomen. Na heel wat technische problemen kon de Vliegende Hollander -met één jaar vertraging- openen aan de start van het seizoen 2007. In deze spannende combinatie van een darkride, rollercoaster en waterattractie wordt het verhaal verteld van de jonge Willem Van der Decken, kapitein van het schip Den Hollander. Hij was een succesvol man die samen met zijn vrouw Catharina een gelukkig leven deelde in het mooiste huis van een pittoresk havendorpje. Van der Decken leidde echter een dubbel leven en schrikte er niet voor terug dorpen leeg te plunderen en onder invloed van zijn hebzucht te moorden. Het goud en de juwelen die hij tijdens zijn tochten als kaperkapitein roofde verzamelde hij in de smokkelgang, een verborgen schatkamer achter een groot schilderdoek in zijn huis. Wanneer een razende storm op eerste paasdag 1678 het land teistert besluit Van der Decken toch uit te varen met zijn schip Den Hollander: "Ik zal varen, storm of geen storm, Pasen of geen Pasen! Ik zal varen, al is het tot in de eeuwigheid!" Van der Decken tekende zijn eigen noodlot. Zijn schip veranderde in een spookschip dat voor eeuwig de zeven wereldzeeën zal bevaren: De Vliegende Hollander. Een aanvaring met De Vliegende Hollander staat synoniem voor ongeluk, dood en verderf. Uiteraard komen we oog in oog te staan met De Vliegende Hollander, waarbij we in de schemerzone tussen leven en dood belanden. Een mooie sage voor dit prestigeproject met een prijskaartje van maar liefst €20M, de duurste investering die de Efteling ooit maakte. Maar is deze monsterinvestering zijn geld waard? De Vliegende Hollander is een mooie en vooral sfeervolle attractie, maar ondanks het grote budget voel je op heel wat punten dat er bespaard is en ook de techniek staat -na één jaar hard werken- nog steeds niet op punt. Laat me starten met de positieve punten: het uitzicht van het havendorpje en het huis van Van Der Decken is een mooie eye-catcher geworden met subtiele details en een tweetal sfeervolle pleintjes. De toegang tot de wachtruimte bevindt zich in het huis van Van der Decken en is mooi gethematiseerd. Je doorwandelt er een kamer van het huis waar je een portret van de kapitein en het dagboek van zijn vrouw Catharina kan bekijken terwijl haar klaagzang rondspookt doorheen de kamer. In de bibliotheek zien we Van der Decken zijn afscheidsbrief en een spookverschijning in een spiegel aan de wand. Vervolgens ontdek je de smokkelgang waarin een mooi effect zit verwerkt en je maakt kennis met de kapitein zijn favoriete kroeg. Ook het dubbele station is een sfeervol en knap staaltje thematiek die de verwachtingen inlossen. Het is vooral uitkijken naar het darkride gedeelte en alhoewel dit niet echt teleurstelt, is het ook verre van een hoogvlieger geworden. Vooral de eerste twee scènes ogen leeg met halve scheepswrakken en een hardnekkige mist: sfeervol, dat wel. Wat bovendien nogal stoort is het feit dat de boot rijdt doorheen het water in plaats van echt te varen. Hier lijkt de techniek nog steeds dwars te zitten. Het is vooral het tweede gedeelte van de darkride waarin de spanning wordt opgedreven door middel van dreigende muziek, roodgloeiende watervallen en wat tempowisselingen die je meenemen in het verhaal van het spookschip. Persoonlijk had ik een lancering verwacht in de toren, dus het rustig optakelen tot op de top van de lift hill was wat een anti-climax van het binnengedeelte: hier had meer ingezeten. Het eerste coastergedeelte is overigens vrij pittig met een leuke drop in een mistige tunnel, maar eens de horseshoe in zicht is, verdwijnt alle vaart en is het wat hobbelen richting de splash die niets voorstelt als je Poseidon of Fuga de Atlantide op je palmares hebt staan. De Vliegende Hollander is dus erg moeilijk te beoordelen: het is een knappe attractie die vooral dankzij zijn thema en onheilspellende sfeer goed scoort, maar qua ritervaring had er meer ingezeten, zeker als we het budget dat hierin geïnvesteerd is in overweging nemen. Toch betwijfel ik niet dat de Efteling met De Vliegende Hollander een succesvolle aantrekkingspool heeft geplaatst en in een tijd waarin parken investeren in splash battles, topple towers en skiliften is dit een bewonderswaardige investering die de Efteling -samen met Phantasialand- op een eenzame hoogte plaatst in West-Europa.
We zetten onze ontdekkingstocht doorheen het Kaatsheuvelse park verder en komen bij het Reizenrijk, een relatief klein themagedeelte. Je vindt er onder andere de Pagode, een Thaise tempel die 45 meter hoog boven de bomen lijkt te zweven. Hier kan je genieten van een zicht over het park en zijn bosrijke omgeving. In het Italiaanse Gardaland vinden we een gelijkaardige attractie in een futuristisch thema.
Naast het openen van de langverwachte Vliegende Hollander heeft de Efteling afgelopen winter gewerkt aan de verbetering van een aantal pijnpunten: zo werd in het Marerijk de nostalgische speeltuin nieuw leven ingeblazen, werd de omgeving van de Gondoletta aangepast volgens het nieuwe groenplan en werd de wachtruimte van de Vogel Rok volledig aangepast. Aangezien de lasershow al jaren niet meer werd gespeeld in de eerste immense ruimte van de oorspronkelijke wachtruimte, drong een wijziging zich op. De grote ruimte werd ingeruild voor een smalle gang die het karkas van een olifant voorstelt. De legende vertelt namelijk dat de Vogel Rok, een reuzenvogel, zijn jongen olifanten voederde. Op die manier krijgt het verhaal langzaam vorm in de attractie zelf, maar toch is het voor de dagdagelijkse bezoeker nog steeds gissen waar het verhaal van Vogel Rok echt om gaat: Sindbad de Zeeman is een fervente wereldreiziger die tijdens één van zijn wereldreizen verstokt achterblijft op een verlaten eiland. Opeens wordt hij verrast door een gigantisch gevleugeld dier: de Vogel Rok. In de hoop van het eiland te geraken, bindt hij zich met zijn tulband aan de poten van de vogel. Samen maken zij een wervelende vlucht doorheen de donkere sterrennacht. In Vogel Rok worden we gedurende een kleine twee minuten allemaal een wereldreiziger aan de poten van dit immense gevleugelde dier. In deze Vekoma indoorcoaster bereik je een hoogte van 25 meter en haal je snelheden tot 65 km/u. Tijdens de rit vlieg je langsheen nesten van immense vogels, duiken we in een dal vol diamanten en worden we opgeslokt in een slangentunnel. De oorspronkelijke nevel- en lasereffecten waren tijdens ons recentste bezoek jammer genoeg afwezig. Alhoewel de coaster door heel wat Efelingfans veel kritiek kreeg te verwerken, vind ik Vogel Rok één van de betere attracties in het park. De coaster heeft een goed snelheidsgevoel, een sublieme sfeer en een bombastische soundtrack.
De jaren '80 was een heel productieve periode voor de Efteling. Ook Carnaval Festival stamt uit deze gouden periode. Deze darkride is ontsproten aan het brein van Joop Geesink, peetvader van de bekende tv-leeuw Loeki. Carnaval Festival neemt je mee op een rondreis doorheen landen op onze wereldbol: van Alaska tot Mexico over China. Vijftien culturen worden uitgebeeld door maar liefst 270 poppetjes die dansen en zwieren: ze vieren één groot wereldfeest. Carnaval Festival is vooral bekend door het aanstekelijke muziekdeuntje dat nog uren in je hoofd blijft hangen nadat je de attractie hebt bezocht. Als eerbetoon aan zijn ontwerper vind je sinds 2005 diverse Loeki poppen in Carnaval Festival. Deze zijn gelukkig goed ingewerkt in de bestaande attractie. Carnaval Festival is geen darkride van hoge kwaliteit, maar het is er wel eentje dat je bij elk bezoek moet gedaan hebben. We naderen het laatste themagedeelte in de Efteling: het Marerijk. Dit is veruit het meest nostalgische parkgedeelte met het Anton Pieckplein en het Sprookjesbos. Ook de Stoomcarrousel getuigt van een grote nostalgische waarde. Sinds 1956 draait deze authentieke paardenmolen zijn rondjes in Kaatsheuvel. De Stoomcarrousel werd gekocht van de familie Janvier die van 1903 tot 1953 met deze molen toerde op diverse kermissen in België en Nederland. De Stoomcarrousel vind je terug in een statig paleis aan de rand van het Sprookjesbos. In datzelfde complex werd in 1966 een Waterorgel toegevoegd. Vijf jaar later -in 1971- opent het Diorama achteraan in het Carrouselpaleis. Deze wonderbaarlijke miniatuurwereld werd ontworpen door Anton Pieck. Je kan er kijken naar piekfijne gebouwtjes, bruggetjes, riviertjes en treintjes. Een geoefend oog zal zelfs een mini Spookslot opmerken. Mooi om eens stil bij te staan, maar anno 2007 heeft het park meer te bieden buiten de muren van het Carrouselpaleis. Het Volk van Laaf bijvoorbeeld, een sprookje van de hand van Ton van de Ven. In deze wonderlijke wereld leven de Laven, een bijzonder volkje dat vroeger op de Noordpool leefde. Door de opwarming van de aarde waren zij echter genoodzaakt naar het Zuiden te trekken onder leiding van Oermoeder Lot. Ze reizen niet per boot of te voet, maar ze graven tunnels onder de grond tot ze op een dag de Efteling bereikten, de wereld van allerhande sprookjes. De Laven voelden zich er meteen thuis en bouwden er een eigen dorp. Dat dorp kan je als bezoeker doorwandelen: je valt er van de ene verbazing in de andere. In elk huisje is er een ander schouwspel te bewonderen: een kraamhuis, een brouwerij, een lavenschool, een bakkerij, en zo verder. Er zijn vijftien verschillende huisjes te ontdekken die het Volk van Laaf hebben gebouwd sinds 1990. Je kan deze fantasierijke wereld ook ontdekken via een Monorail. Ik raad je echter aan het lavendorp te voet te ontdekken: geen wachttijden en je kan alles aan je eigen tempo bekijken.
In 1996 zien we een statige witte villa met een rijkelijk bloeiende voortuin opduiken in het Marerijk. De naam van dit zonderlinge bouwwerk is Villa Volta. Je maakt er kennis met Hugo van den Loonsche Duynen, de beruchte kopman van een roversbende die zichzelf de Bokkerijders noemden. Tijdens één van hun rooftochten in de Belgische Kempen besluiten ze een abdij te kraken en al het zilver en goud te stelen. Opeens voelt Hugo een slanke vrouwenhand over zijn schouder en hij ziet een jonge vrouw verschijnen met vurige ogen. Ze verwittigt hem voor de gevolgen van zijn daden en roept hem op tot inkeer. Hugo geeft hier echter geen gehoor aan en steelt alles wat hij tegenkomt in de Postelse abdij. Wanneer hij moe, maar voldaan aankomt bij zijn riante villa ziet hij de jonge vrouw opnieuw verschijnen. Ze spreekt een vloek op hem af: nooit zal Hugo nog rust of vrede kennen in zijn huis en in zijn ziel. Pas wanneer iemand met een reine ziel Villa Volta betreedt, zal de rust terugkeren waar Hugo al zo lang naar verlangt. Villa Volta was de eerste Vekoma madhouse en was in die tijd een vernieuwend en technisch hoogstandje. De voorshow, maar vooral de hoofdshow is gedetailleerd afgewerkt met glimmende kroonluchters, antieke kasten en geheimzinnige schilderijen. Niet alleen thematisch is Villa Volta een meesterwerk: vooral muzikaal onderscheidt deze madhouse zich van zijn soortgenoten in de andere parken. De bombastische soundtrack is perfect afgesteld op de spanningopbouw en de ritervaring. Villa Volta is een attractie die jong en oud telkens weer weet te raken door zijn meeslepende sfeer en aangename ritverloop.
In het Marerijk vinden we naast Villa Volta ook nog Droomvlucht: een darkride uit de jaren '90 die nogmaals bewijst dat de Efteling erg goed is in het overbrengen van een sfeerrijke sprookjeswereld. In Droomvlucht zweef je van de ene magische droom in de andere. Net als bij Fata Morgana is Droomvlucht opgebouwd uit vijf hoofdstukken: het Kastelenrijk waar je zwevende kastelen kan zien, het Wonderwoud waar tovergeesten en een fee je opwachten, de Elfentuin met vanzelfsprekend een leger aan zeemzoete elfen, de Hemelburchten waar we overweldigd worden door een heelal van zwevende burchten en tenslotte het Zompenwoud waar grappige trollen zich aan de takken van de bomen amuseren. De darkride zit vol contrasten: na een prachtig ingangsportaal beland je in een saaie, onsfeervolle en meestal té drukke wachtruimte en dito station. Eens de eigenlijke attractie begint, word je in een zeemzoete droom gewiegd: een gevoel van rust en vrede overvalt je. De vijf hoofdscènes zijn mooi en gedetailleerd opgebouwd: je komt vaak ogen te kort om alles te bekijken. Deze scènes worden echter telkens onderbroken door een donkere tunnel: dan weer bestaande uit grotten, maar soms ook gewoon langsheen zwarte doeken met goedkope lichtjes. Op die manier word je toch telkens voor een stukje uit je droom gehaald. De finale van de attractie is op zijn minst origineel te noemen: na een rustig gedeelte volgt een sneller gedeelte waarbij je naar beneden suist. Tenslotte worden we door fel licht gewekt uit onze dagdroom en belanden we terug in het lelijke uitstapperron dat tevens dienst doet als cafetaria (!). Droomvlucht is één van de drukst bezochte attracties in het park en is erg geliefd door veel bezoekers. Ook ik vind Droomvlucht een goede kwalitatieve darkride, maar de uitwerking is minder geslaagd in vergelijking met Fata Morgana.
Een bezoek aan de Efeling zou niet compleet zijn zonder een bezoek aan het Sprookjesbos, de wortels van het park. Al meer dan vijftig jaar ligt Doornroosje te slapen in een torenkamer en al meer dan veertig jaar dansen de Indische Waterlelies. Dit is slechts een greep uit de sprookjes die je in deze groene oase kan terug vinden. Mijn persoonlijke favoriet is en blijft de Trollenkoning die -verscholen in een holle boom- tal van wijsheden predikt aan de voorbijgangers. Vlakbij deze boom ligt een steen met de twaalf sterrentekens. Zet de pijl op jouw sterrenteken. Je zal versteld staan van de toekomstvoorspellingen van de Trollenkoning en hij laat zelfs even zijn magische krachten werken. Het Sprookjesbos krijgt af en toe het genoegen een nieuw sprookje te mogen verwelkomen. Het meest recente sprookje opende zijn poorten tijdens de winter van 2004. Het Meisje met de Zwavelstokjes is een opvallend sprookje met een hartverwarmend verhaal. Een arm meisje zit op oudejaarsavond eenzaam op straat en ontsteekt haar laatste zwavelstokjes. In het licht van deze zwavelstokjes ziet ze schimmen van een prachtige kerstboom, een vleesgerecht, een warme kachel: voorwerpen waar dit arme kind enkel kan van dromen. Uiteindelijk neemt het verhaal een andere wending wanneer haar overleden grootmoeder verschijnt. Het Meisje met de Zwavelstokjes is een beklemmend sprookje met een zware onderliggende gedachte, maar is goed uitgewerkt en goed gelokaliseerd binnen het bestaande sprookjesbos. Tijdens de Winter Efteling 2006 kreeg het sprookje van Vrouw Holle een opfrissing door middel van een animatronic die het ten gepaste tijde laat sneeuwen. Het is duidelijk dat de Efteling -in tegenstelling tot zowat elk ander park in de buurt- zijn sprookjesbos wel nog onderhoudt en uitbreidt.
De Efteling is een park van de zeldzame soort. Het is niet alleen een verzorgd en goed onderhouden park, maar het attractieaanbod is voldoende groot om je dag rond te krijgen. Bovendien is er een mooi evenwicht tussen sensationele en rustgevende attracties, zodat er voor ieder wat wils te vinden is: de wereld op je kop zien op de Python, razen door een donkere nacht in de Vogel Rok of een vurig spookschip tegemoet varen in De Vliegende Hollander: in de Efteling kan het allemaal. Naast het uitstekende attractieaanbod, zijn de meeste attracties ook uitzonderlijk goed gethematiseerd. Attracties zoals Fata Morgana, Villa Volta en Droomvlucht blijven in eenieders geheugen hangen dankzij hun sublieme sfeer en totaalervaring. Maar zoals in elk park, gaat ook de Efteling niet helemaal vrijuit. De wachtruimtes zijn veelal voor verbetering vatbaar. Op drukke dagen verblijf je als bezoeker het grootste deel van de tijd in de wachtruimte. Het is dan ook erg zonde dat dit net de minst gethematiseerde gedeeltes in het park zijn. De saaie wachtruimtes zoals die van de Pegasus, Carnaval Festival of zelfs Droomvlucht zijn een doorn in het oog. Gelukkig heeft de directie van het park dit door en is de aanpassing van de wachtruimte van Vogel Rok al een eerste stap in de goede richting. Maar voor wie op zoek is naar een kwaliteitspark in de Benelux is in de Efteling aan het juiste adres. Na 55 jaar staat het sprookjespark nog steeds garant voor een volledige dag vol wonderbaarlijk plezier voor groot en klein. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kaatsheuvel 
