|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 10 juli 2007 > Reportage Op amper een aantal kilometer van het centrum van Madrid ligt een natuurrijk stadspark waar in de loop der jaren een groot attractieaanbod is gegroeid. Het voormalige stadspark Parque de Atracciones de Madrid opende zijn poorten in 1969 als attractiepark. Het park bestond uit een aantal kermisattracties en één achtbaan 7 Picos. Deze Schwarzkopf Wildcat hield het maar liefst 36 seizoenen uit voor hij eind 2005 zijn laatste rondjes reed. In 1970 opende het park zijn tweede Schwarzkopf coaster. De Jet Star hield het iets minder lang uit en draaide tot 1998. Tijdens de jaren '80 breidde het park nog bescheiden uit met een aantal kermisattracties en kleinere familieattracties, maar het is vooral tijdens de jaren '90 dat het park een enorme uitbreiding kende qua attractieaanbod met onder andere de wildwaterbaan El Aserradero (1990), de Schwarzkopf coaster Katapult (1990), de Schwarzkopf coaster Looping Star (1992), de Simulador Virtual (1995), de rapid river Los Rapidos (1996), de darkride The Old Mine (1997), de freefalltoren La Lanzadera (1997), de spillwater Los Fiordos (1998), de darkride Fantasia (1999) en de inverted coaster Tornado (1999). Ook de laatste jaren werkt het park verder aan zijn attractieaanbod met de Maurer spinning La Tarantula (2005) en de Maurer Skyloop X-car El Abismo (2006).
Wie met de metro vanuit het stadscentrum van Madrid komt, betreedt het park via Puerta Batan, een zij-ingang van het park, waardoor je meteen geconfronteerd wordt met een reeks kinderattracties in de Zona Infantil. Hier vinden we geen enkele attractie terug die op onze volwassen maat is gemaakt, dus gaan we maar meteen door naar de Zone de la Naturaleza waar twee waterattracties ons opwachten. Los Fiordos is de eerste attractie die we tegenkomen en is meteen één van de best gethematiseerde attracties in het park. Deze spillwater heeft een groots kasteel als ingang en de attractie zelf is prachtig ingebouwd in een realistische rotspartij inclusief waterval. Los Fiordos is, samen met onze Belgische Niagara, één van de mooiste spillwaters. Over de ritervaring valt weinig te vertellen. De lay-out is weinig verrassend: we gaan omhoog via een slome lift hill, maken een bocht en plonsen vervolgens naar beneden via een steile drop. In tegenstelling tot andere spillwaters word je hier niet erg nat.
Iets verderop vinden we Los Rapidos, een unieke rapid river met zeer open boten. Alle zitjes zijn afzonderlijk geplaatst, zodat je langs twee zijden kan overspoeld worden door grote golven die het bootje en zijn passagiers overmeesteren. Bovendien zijn er tal van watereffecten langs het parcours geplaatst met als opvallende hoogvlieger een reuzenfontein waar je onderdoor vaart. Zoals je al kan raden geeft dit een zeer natte rit waarbij niemand gespaard blijft. In een warm land als Spanje laten we dit niet aan ons hart komen en genieten we keer op keer van de enorme hoeveelheden water die ons lichaam overspoelen. Los Rapidos is een topper, al is dat enkel te danken aan zijn ritverloop. Qua thematisering moeten we het doen met de weelderige natuur langs het woelige parcours. Tijdens ons laatste bezoek liepen de wachttijden hier hoog op, omdat men maar vier van de twaalf boten op het parcours had ingezet. Dit zou absoluut niet mogen in het warme hoogseizoen.
Opdrogen doen we in de Cine 4D waarin we een film te zien krijgen waarin dinosaurussen de wereld verwoesten. Dit alles wordt geprojecteerd op een erg klein beeldscherm dat een minimale beeldkwaliteit voortbrengt. Van de 3D-effecten is daardoor weinig te merken. De 4D-effecten zijn vrij beperkt, maar worden wel veelvuldig gebruikt: zo word je talloze keren natgespoten met fijne sproeiers en krijg je regelmatig een windvlaag in je gezicht geblazen. Al bij al een waardeloze attractie die je absoluut kan vermijden op een dagje Parque de Atracciones.
We besluiten het nog even rustig aan te doen en trekken richting Zona de la Tranquilidad waar je tal van rustige attracties vindt. Op de weg naar deze zone passeren we de Gran Avenida, een grote laan in twee delen gesplitst door een weelderige waterpartij met watervallen en fonteinen: adembenemend mooi en een erg leuk alternatief als main street. Meteen valt een immense boom op: men speelde hier duidelijk met hetzelfde idee als Animal Kingdom met hun imposante Tree of Life. Het budget van Parque de Atracciones is duidelijk minder groot, dus moeten we het doen met een stalen constructie met wat bladeren erover. Deze stalen boom was voorheen een restaurant waar je een zicht had over een groot deel van de stad Madrid. Zonde dat deze reeds jaren afgesloten is. Aan de voet van deze boom vinden we de Rio Encantado. Deze rustige attractie zag het levenslicht in 2000, maar oogt veel ouder. Via kleine ronde bootjes leg je een parcours af langsheen mythische figuren waaronder elfen, éénhoorns, trollen en andere bijzondere creaturen. De scènes barsten van de creativiteit, maar zijn zodanig goedkoop uitgewerkt dat het beschamend wordt. De animatronics bewegen houterig, maar nog erger is dat we heel wat animatronics konden zien die het inmiddels niet meer deden. Bij heel wat onder hen was trouwens de techniek ook erg duidelijk zichtbaar. Rio Encantado is dan ook erg geschikt voor wie eens goed wil lachen.
Ook wie het gigantische gebouw achteraan het park betreed zal zijn lachspieren duchtig hun gang laten gaan. Fantasia is een darkride uit 1999 en verving de Looping Star die onder andere door geluidsoverlast en horizonvervuiling uit het park werd verwijderd eind 1998. In Fantasia ga je via een bootje op reis doorheen de verschillende continenten van de wereld. De darkride is zowel qua thema als qua vormgeving gebaseerd op It's a Small World van Disney, maar met een ongezien kitschgehalte en amateurisme uitgewerkt. Het achterstallige onderhoud met heel wat niet bewegende animatronics en veel gedoofde lichten in de scènes doen uiteraard niet goed aan deze zwakke darkride.
Parque de Atracciones is een park dat natuur en attracties combineert, maar de attracties met een degelijk thema zijn op één hand te tellen. La Jungla is zowat de oudste thema-attractie in het park en opende in 1978. La Jungla is uiteraard gebaseerd op Disney's Jungle Cruise, maar dan in een typische Europese versie met iets minder geavanceerde animatronics en zonder castmember. Deze rustgevende en bij avondlicht romantische boottocht voert je langsheen Afrikaanse stammen en wilde dieren. Op vlak van onderhoud is La Jungla de attractie die de regel bevestigd: alles werkte naar behoren. La Jungla was dankzij zijn rustgevende invloed en het puike onderhoud dan ook een aangename verrassing in het park.
El Viejo Caseron, het beruchte doorloopspookhuis, kost je €4,50 bovenop je entreegeld van €26,00. Twee eeuwen geleden leefde er een begrafenisondernemer Thomas Blackfire die banden had met demonen en gestoorde psychopaten. Na zijn dood besloten de dorpelingen hem te verbranden in de hoop zijn duistere krachten volledig te verbannen. Men vond zijn assen echter nooit terug. In dit duistere, verlaten huis kan je het echte verhaal achter deze mythe ontdekken. Altijd al gedroomd om Regan uit de Exorcist of Freddy Krueger uit Nightmare on Elm Street tegen het lijf te lopen? In El Viejo Caseron kan dat, samen met nog heel wat andere horrorhelden. In een wirwar van donkere gangen met een lugubere soundtrack op de achtergrond waan je je in een echte griezelfilm met jezelf in de hoofdrol. Ik blijf de beste herinneringen overhouden aan mijn allereerste bezoek aan deze attractie in 2002: elk element was verrassend en ik had ook het gevoel dat men het toen harder speelde: acteurs liepen voor je, achter je en raakten je aan. Niets van dat alles was nu nog het geval: af en toe springt er iemand tevoorschijn, maar meer dan een klein boe-effect krijg je niet. Bovendien voegt men een aantal groepen samen vooraleer je mag binnengaan. Het resultaat is dat je telkens met zo'n 8 a 10 man doorheen de donkere gangen schuifelt, wat de angstfactor danig naar beneden haalt. Al bij al blijft El Viejo Caseron een goede griezelattractie, maar hij heeft een lage herhalingsfactor en het is jammer dat de acteurs elk jaar softer lijken te worden. Voor wie geen €4,50 wil bijbetalen kan ik La Reina de Africa aanraden: daar moet je het stellen zonder de schrikwekkende acteurs, maar je kan er wel verdwalen in pikdonkere gangen met een aantal verrassende vloereffecten.
De laatste attractie in dit parkgedeelte is de Simulador Virtual. De ingang van deze simulator ligt goed verscholen tussen wat bebossing. De zeer kleine wachtruimte en ingang loop je eigenlijk voorbij zonder het goed te beseffen. Toch is het de moeite waard hier even halt te houden. Zeker sinds de voetbalfilm is ingewisseld voor een avontuurlijkere versie met de titel Extreme Log Flume, een film die je in 2004 nog in Gardaland kon zien in hun 4D-theater. De film neemt je mee naar een boomstamfabriek, waar de toeschouwers uiteraard de plaats innemen van zo'n boomstronk. Als apotheose krijg je er een erg spectaculaire virtuele achtbaanrit bij. De projectie vindt plaats in één grote cinemazaal, maar toch ontbreekt het obligatoire snelheidsgevoel. De bewegingen van de simulator zijn op zijn zachtst gezegd ruw. Je slingert constant van links naar rechts en van boven naar onder. Ik kan me voorstellen dat menig bezoeker zich hieraan zal storen, maar ik vond dat juist de sterkte van deze simulator: geen softe vloeiende bewegingen, maar bikkelharde onverwachte stoten. In het laatste themagebied van het park -Zona del Maquinismo- vinden we het meeste aantal attracties terug. Bijna elke attractie is hier gericht op sensaties en de volwassen bezoekers. Deze mechanische zone opent met een kermisplein waar je een Top Spin, een frisbee (La Maquina) en een freefall toren terug vindt. Deze laatste werd gedoopt onder de naam Lanzadera en neemt je mee naar een hoogte van zo'n 63 meter. Naar hedendaagse normen is dit niet echt spectaculair hoog. Deze attractie was tijdens ons bezoek tijdens de zomer van 2007 helaas gesloten.
Parque de Atracciones heeft vooral in de ingangszone heel wat rustige attracties en darkrides. In het thrillgedeelte vinden we echter nog een darkride terug die inmiddels aan zijn derde versie toe is. In 1984 opende Los Piratas, zoals de naam al doet vermoeden een darkride met als rode draad het leven van de piraten. In 1996 werd deze darkride onder handen genomen en heropend als The Old Mine 1910, waarin je in een mijnkarretje werd getransporteerd doorheen een verlaten mijn. De staat van de attractie was dermate bedroevend dat het weer lachwekkend werd. In 2005, met de komst van de achtbaan Tarantula, kwam er een einde aan The Old Mine. In 2006 opende de attractie opnieuw onder de naam La Cueva de las Tarantulas. Via de oude mijnkarretjes beweeg je je nog steeds doorheen de oude verlaten mijn van weleer, maar deze keer zijn er extra bezoekers bijgekomen: grote spinnen. Met je lasergun kan je je verweren tegen deze onmenselijk grote insecten. Helaas is de attractie al na één jaar in een dermate slechte staat zodat het geheel nog weinig genietbaar is: meer dan de helft van de laserguns werken niet, de mijnkarretjes staan vol graffiti en de scènes zien er wel erg goedkoop en weinig aangepast uit. De capaciteit van de attractie is bovendien erg laag waardoor je hier al snel lang staat aan te schuiven, zelfs op rustige dagen.
De Tarantula, een Maurer Spinning Coaster die in 2005 opende, is zoals een spinnenweb rond het gebouw van La Cueva de las Tarantulas geweven. Overal duiken de zwarte supports en de rode track op. Het thema is naar Parque de Atracciones-normen goed, maar oogt al bij al toch klungelig en goedkoop. De ingang stelt de poten voor van een reusachtige spin en iets verderop in de wachtruimte zien we nog eens een kleinere versie van diezelfde spin. De indeling van de wachtruimte is erg zwak: in een saaie zigzag sta je constant in de hete zomerzon. Bovendien is de capaciteit van het ding bedroevend laag. In een vrijwel verlaten park liepen de wachttijden hier al gauw op naar zo'n dertig minuten, temeer omdat maar liefst de helft van de karretjes buiten gebruik waren. De Tarantula biedt gelukkig een goede rit voor het type coaster. Een spinning is namelijk nooit mijn favoriet: ze zijn meestal kleinschalig en hun ritverloop is eerder robuust en schokkerig. Toch weet de Tarantula te boeien: de karretjes halen een goede snelheid -zo'n 68 kilometer per uur- en het vele, hoge bochtenwerk geeft de rit een extra dimensie. Naar het einde van de rit toe verlies je wat snelheid, maar dan zijn er een aantal leuke tunnels met -als je geluk hebt- verfrissende nevel. Uiteraard is de Tarantula verre van een topcoaster, maar in het park is het zeker één van de betere attracties.
De oude Schwarzkopf-coaster 7 Picos was in 1969 de eerste coaster van het park, maar werd na 36 jaar dienst gesloopt aan het einde van het seizoen 2005. Als aandenken vind je nog steeds een wagentje en een stuk track van deze verdwenen nostalgische parel. Op de plaats van deze familieklassieker staat nu de spectaculairste coaster van het park: El Abismo. Parque de Atracciones deed blijkbaar gouden zaken met Maurer Söhne de laatste jaren, want amper één jaar na de opening van de Tarantula opende deze Skyloop, een sensationeel gedrocht waarin de passagiers een loodrechte lift worden opgetrokken. Helemaal op het hoogste punt aangekomen, op een hoogte van 46 meter, draait de trein langzaam op zijn kop. Je hangt er helemaal in je schootbeugel terwijl de wereld zich tweemaal om zijn as draait. Na deze zenuwslopende start neemt de trein een snelle vaart met een uitschieter tot 105 kilometer per uur. Nergens verliest de trein snelheid. Het remsysteem is nogal apart: de trein dendert door het station, komt tot stilstand halverwege de loodrechte lift en komt zacht naar beneden. El Abismo heeft uitstekende statistieken, maar biedt een minder aangename rit dan je zou denken. Het zijn vooral de erg krappe beugels die het plezier ontnemen: ze duwen echt in je maag en op je zwevende ribben, zodat er van genieten niet veel sprake is. Zonde, want de baan op zich heeft best veel potentieel.
Naast La Cueva de las Tarantules vind je in de Zona de la Maquinismo nog een attractie die je niet elke kant van de aardbol laat zien. El Aserradero is een klassieke boomstambaan met twee drops. Onderschat deze oude log flume niet: de liften en drops zijn steiler dan ze lijken en het parcours is gevarieerd met stukken langs een bloeiende natuurpracht en een donkere tunnel. Beide liften zijn door de plaatselijke bevolking versierd met heel wat kauwgom.
Op onze weg richting Tornado, ondertussen de oudste achtbaan van het park, passeren we nog een kermiszone met een intense Schwarzkopf Enterprise (La Turbina) waar zelfs de meest doorwinterde parkfan duizelig uitkomt, een kettingmolen (Las Cadenas), een klassiek schommelschip (Mas Max), een vliegend tapijt (Tir) en tenslotte de Rotor waarbij je tot een hoogte van 28 meter klimt door middel van roterende gondels.
Afsluiten doen we met de Tornado, een Intamin Inverted Coaster met drie inversies. Het gebied rond de Tornado is ruim aangelegd en dit is een uitzondering in dit eerder opeengepropt pretpark. De wachtruimte is dan weer huilen met de pet op: onder een lelijke groene tent kruip je al zigzaggend naar de trein die je in het station staat op te wachten. Met een luidruchtige lift word je opgetakeld naar zo'n 30 meter waarna een steile first drop volgt. Veel tijd om te ademen krijg je niet, want de twee loopings en de enige corkscrew volgen in een razendsnel tempo elkaar op. Afsluitend volgt nog een lange, maar eerder trage helix. De Tornado is zo'n baan die niet meer parcours aflegt dan nodig: veel sensationeel bochtenwerk moet je hier niet verwachten. De rit is relatief kort, maar blijft rit na rit boeien dankzij de drie uitstekende inversies en de goede snelheid die de trein heeft tijdens de eerste helft van de rit. Alhoewel het park op heel wat plaatsen een erg verouderde en niet onderhouden indruk geeft, heeft men dit jaar de Tornado voorzien van een nieuwe kleurlaag: de groene supports en track werden dit jaar helemaal zwart geverfd: een gewaagde, maar helaas ook jammerlijke keuze.
De Tornado is en blijft
mijn persoonlijke favoriete achtbaan in het park, maar ook de rapid
river Los Rapidos mag er zeker zijn. El Abismo en Tarantula zijn geen
topcoasters, maar maken een bezoek aan het park toch aangenamer. De
vele darkrides en rustige attracties zijn allen wat verouderd, maar
ze vormen de broodnodige rust in het park. Parque de Atracciones is
vooral interessant als je in de buurt bent van. Voor het betere werk
verwijs ik je graag door naar het andere pretpark in diezelfde regio:
Parque Warner Madrid. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Madrid
