|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 16 juli 2007 > Reportage Wie kent Port Aventura niet? Dit megalomane park opende zijn poorten in 1995 in de populaire toeristenstad Salou aan de Spaanse kust. Het park stond in zijn beginjaren vooral bekend omwille van Dragon Khan, maar tijdens de afgelopen jaren breidde het park zijn aanbod sterk uit met onder andere Templo del Fuego (2001), Hurakan Condor (2005) en Furius Baco (2007). Als je aankomt bij het park valt meteen de grootse aanpak op: de weg naar het park is erg breed en mondt uit op een sfeervol plein met een grote fontein en twee wegen. De ene weg leidt je naar het waterpark Costa Caribe dat in 2002 het Resort kwam versterken. De andere weg leidt je naar het themapark, waar Woody Woodpecker ons met open armen verwelkomt in zijn paradijs. Binnenkomen doen we via een rustiek dorpje aan de oevers van een Mediterraans meer. Je kan er kuieren in de vele gezellige winkeltjes of iets drinken op een zonnig terras. Sinds dit jaar is de inkomzone grondig veranderd met de komst van Furius Baco, de nieuwste coaster van het park. Furius Baco vertelt het verhaal van een gekke professor die, samen met een aantal apen, allerlei uitvindingen maakt. Om de wijn uit de wijngaard van zijn vader sneller te transporteren maakte hij een grote machine die de wijnkratten aan een hoge snelheid kan vervoeren. Zijn uitvinding staat nog niet op punt, maar toch worden we uitgenodigd om deel te nemen aan één van zijn experimenten. In deze Intamin Rocket Coaster worden we gelanceerd aan een indrukwekkende snelheid van 135 km/u. Daarmee is Furius Baco meteen de allersnelste coaster van Europa, net na Stealth in Thorpe Park. Via een ruim opgezette wijngaard en een eerder saaie binnenwachtruimte met hier en daar een uitvinding van de professor, komen we aan bij het station waar één van de drie imposante treinen zijn passagiers opwacht. Het type trein is erg apart: de zitplaatsen bevinden zich niet boven de track zoals gewoonlijk, maar naast de brede achtbaantrack. Daardoor is de capaciteit meteen groter en krijgen de passagiers een floorless ritervaring. Na een korte, maar erg amusante preshow met de professor en zijn bevriende apen, schieten we aan 135 km/u een donkere tunnel in. Al snel bereiken we het einde van de tunnel en vliegen we aan een ongelooflijke snelheid de wijngaard in. Doordat de track nergens hoog boven de grond uitkomt, is het snelheidsgevoel erg sterk. Helaas begint de trein als een gek te trillen vanaf de eerste tot de laatste bocht, waardoor het overgrote deel van de rit erg onaangenaam is. Furius Baco telt één inversie: een lang uitgerekte inline-twist, erg laag boven de grond. Zoals het een echte Intamin Rocket Coaster betaamt is ook Furius Baco nogal storingsgevoelig. De coaster was ook tijdens ons dagje Port Aventura op meerdere tijdstippen buiten gebruik. Furius Baco is een grote en dure (€15.000.000) investering in het park, maar kan door het erg bruuske ritverloop de verwachtingen niet helemaal inlossen.
Net na de inkomzone komen we terecht in het mooiste themagebied van Port Aventura: Polynesië. In een kader van dichtgegroeide tropische bomen en planten vinden we niet zozeer grote topattracties, maar des te meer sfeer. Het is erg gezellig om hier rond te wandelen langs de vele kleine, charmante paden. Even verpozen op een houten bankje terwijl de zonnestralen je huid verwarmen en je ogen de groene omgeving observeren staat synoniem met het ultieme vakantiegevoel. Wie op zoek is naar afkoeling kan inschepen in één van de boten op de Tutuki Splash, een wateravontuur dat zich afspeelt op een verlaten eiland met een turbulente vulkaan. Reizigers die inschepen in een vlot varen doorheen een grot en ondergaan twee steile afdalingen, waarbij niemand het helemaal droog zal houden. De Tutuki Splash is een spillwater die qua thema wat doet denken aan de Bermuda Triangle uit Movie Park Germany, maar nergens diens niveau haalt. Toch is de omgeving van de Tutuki Splash erg mooi aangelegd, met vooral voor de omstaanders erg mooie plekjes om toe te kijken hoe de passagiers onder grote golven water verdwijnen. Alhoewel de Tutuki Splash geen echte topattractie is, is het wel de beste en de meest populaire waterattractie in het park.
Wanneer we dieper in de jungleske omgeving lopen doemt de tweede mainride van Polynesië op: Sea Odyssey. In deze attractie die opende voor het vijfjarig bestaan van het park gaan we op onderzoek in een Oceanografisch Instituut. Een onderzeeër is net terug van een mysterieuze missie, de bemanning is in shock. We gaan op onderzoek en in onze eigen onderzeeër gaan we op zoek naar hetgeen fout liep met de vorige crew. We stuiten er op een vriendelijke dolfijn die ons meeneemt in zijn leefwereld, maar al snel slaat de sfeer om: een groot zeemonster valt ons aan. Kunnen we ontsnappen aan de vleeshongerige tanden van dit afschuwelijk beest? Sea Odyssey was met een prijskaartje van €27.000.000 de op één na duurste attractie in het park en dat is er ook aan te zien. De wachtruimte is erg groots opgevat met een mooi buitengedeelte met donkere grotten en verfrissende watervallen temidden van een tropische tuin. Het binnengedeelte ademt een futuristisch sfeertje uit dat wat doet denken aan Space Tours uit de Disneyparken. De hoofdshow speelt zich af in een grote zaal, maar helaas zijn de simulatoren onderling niet afgeschermd. Daardoor is de techniek onderaan de gondels erg zichtbaar wat het realisme toch wat naar beneden haalt. De hoofdfilm is mooi vormgegeven, maar het verhaal met een aanvallend zeemonster stelt in praktijk weinig voor. Het grote scherm zorgt voor een betere beleving als we gaan vergelijken met kleine simulatoren zoals Time Riders in Movie Park Germany, maar een IMAX-simulator zoals Atlantis in Phantasialand scoort beduidend beter dan deze Sea Odyssey.
We verlaten de subtropische omgeving van Polynesië en ruilen deze in voor Oosterse sferen in China. Het Chinese thema is een erg dankbaar thema, maar zien we in niet zoveel pretparken terug. Het bekendste en meest geslaagde exemplaar vinden we in Phantasialand, alwaar China Town met zijn prachtige, kleurrijke gebouwen en pittoreske Aziatische tuinen je het gevoel geeft in het echte Oosten terecht te komen. De versie in Port Aventura is iets minder geslaagd, maar de Chinese muur met op de achtergrond de vuurrode achtbaantrack van Dragon Khan is een klassiek beeld dat in het visueel geheugen van elke pretparkfan gegrift staat. Dragon Khan was de eerste B&M coaster op het Europese vasteland en de tweede in Europa. Eén jaar eerder opende het Engelse Alton Towers de Inverted Coaster Nemesis, een intense baan gethematiseerd rond een prehistorisch monster. Toen het park opende in 1995 was de Dragon Khan een wereldrecord: het was de eerste coaster met acht inversies, een titel die in 2002 werd verpulverd door Colossus in het Engelse Thorpe Park, die met zijn tien inversies nog steeds wereldrecordhouder is. Dragon Khan stelt de reïncarnatie voor van de kwaadaardige prins Hu uit Beijing die ruim vijfhonderd jaar geleden iedereen deed verstijven van angst. Dragon Khan is nu een haatdragende draak die al jaren rondzwermt vlakbij de Chinese muur. Als passagier is het onze opdracht om hem te temmen, maar vooraleer we Dragon Khan kunnen bezweren zullen we alle windstreken hebben gezien. De acht inversies, waaronder een reusachtige looping met een hoogte van 38 meter en een erg snelle zero-g-roll, worden op een aangename wijze doorklieft, al is de leeftijd van het beestje hier en daar wel te voelen. Opvallend is dat vooral de tweede helft van de rit, na de remsectie, eerder ruw is. De track lijkt er opeengepakt op een veel te kleine oppervlakte waardoor de kleine looping en de twee corkscrews eerder bruusk aanvoelen. Dragon Khan is een terechte klassieker in het Europese pretparklandschap, maar zijn status is anno 2007 wel afgezwakt tot een middelmatige B&M. Vooral sinds de komst van Superman: Ride of Steel in Parque Warner Madrid is Dragon Khan een klein broertje in zijn coasterfamilie.
Welkom in de wereld van de duistere tempels, welkom in Mexico! Zowel in Templo del Fuego als in Hurakan Condor gaan we op ontdekkingstocht doorheen een mysterieuze tempel, maar eerst gaan we op speurtocht in een verlaten mijn. Vijftig jaar geleden werd één van de grootste mijnen in Yucatán gesloten nadat een aantal inwoners van het dorpje waren verdwenen tijdens hun zoektocht naar zilver en fortuinen. De legende gaat de ronde dat er af en toe een spooktrein wordt gesignaleerd in de buurt van deze duivelse mijnschacht. El Diablo: Tren de la Mina is een Arrow mijntrein die samen met het park opende in 1995. In tegenstelling tot de mijntreinen van Vekoma, zoals Big Thunder Mountain, Calamity Mine en Colorado Adventure, is El Diablo geen groot succes. Alhoewel de track ruim één kilometer lang is, kan het traject nergens echt boeien: de omgeving van de verlaten mijn is niet genoeg uitgewerkt om de sfeer van het verhaal op te roepen. Het grootste probleem is echter de overdaad aan lifthills. Alhoewel drie lifthills bij een mijntrein niet uitzonderlijk is, wordt het al snel saai wanneer deze geen enkele vorm van thema hebben. De gedeeltes tussen de lifthills bestaan vooral uit kleine drops en helixen waarbij de trein een topsnelheid van 60 km/u haalt. El Diablo is uiteraard een attractie die iedereen bij elk bezoek wel eens doet: door zijn lay-out en familievriendelijke uitstraling is het een attractie die jong en oud verleidt, maar een echte publieksfavoriet zal hij nooit worden.
Het Mexicaanse volk is er één met een rijke geschiedenis. Ruim tweeduizend jaar geleden bouwden de Azteken in een dichtbebost woud een tempel om Xiuhtecuhtlee, God van het vuur, te vereren. De Azteken waren een rijk volk en verstopten hun dierbaarste schatten in een verborgen kamer in het hart van de tempel waar hun rijkdom voor eeuwig beschermd zou worden door Xiuhtecuhtlee. Samen met een archeoloog gaan we op zoek naar de schat van de Azteken in de Vuurtempel. We vinden een roterende steen met mystieke symbolen. De archeoloog draait de steen: ratten duiken op, we horen stemmen uit een ver verleden, de lichten doven, … de geest van Xiuhtecuhtlee doemt op aan de horizon. Uiteindelijk opent de schatkamer zich: geld, juwelen en sieraden liggen er voor het grijpen, maar Xiuhtecuhtlee neemt zijn taak serieus en laat zijn woede op ons los. Er is geen ontsnappen mogelijk: de tempel vat vuur, skeletten springen op uit het moeras, … we worden verzwolgen in een eeuwige vlammenzee. Templo del Fuego is de duurste attractie die het park ooit realiseerde. Met een prijskaartje van maar liefst €30.000.000 werd Templo del Fuego de topattractie van het jaar 2001. De attractie werd op slag een hit en ontving meerdere prijzen, waaronder de IAAPA Award voor beste attractie ter wereld. Zes jaar na opening is de attractie echter gereduceerd tot een tijdsgebonden attractie. Terwijl vroeger de ganse dag door continue shows werden gedraaid is dit nu beperkt tot twee shows per uur. Dit heeft uiteraard deels te maken met de hoge personeelskost -men werkt immers met levensechte acteurs-, maar ook met de eerder lage herhalingswaarde van de attractie. Toch is Templo del Fuego met zijn sfeervolle opbouw en zijn bombastische, krachtige hoofdshow een vaste waarde in het park. De vlammenzee die tijdens de hoofdshow opdoemt is telkens weer adembenemend en verzinderend heet: ongelooflijk hoe dicht je bij het ganse gebeuren betrokken wordt. De combinatie van water-, vuur-, licht- en geluidseffecten is erg professioneel in elkaar gezet en heeft op elke bezoeker impact. Templo del Fuego mag terecht beschouwd worden als één van de grootste successen uit de nog jonge geschiedenis van het park.
Niet alleen de God van het vuur heeft in Port Aventura zijn eigen tempel gekregen, maar ook Hurakan, de God van de storm, kreeg zijn eigen knusse plekje. De drie tempels van Hurakan zijn al wat meer vervallen dan de Vuurtempel. In de overgebleven ruïnes worden mensen geofferd om Hurakan gunstig te stemmen, zodat zijn vernielzucht over de kleine Mexicaanse stadjes afneemt. In de hoogste ruïnetoren, exact honderd meter hoog, leeft de condor die de mensen meeneemt naar hogere oorden. Worden de twintig passagiers van Hurakan Condor geofferd aan Hurakan of zullen ze ontsnappen aan zijn stormachtige krachten? Hurakan Condor werd met veel blabla aangekondigd in 2005, maar toen de attractie opende was menig bezoeker teleurgesteld. De free-fall toren is gehuisvest in één van de drie ruïnes, waarbij enkel de onderkant en de bovenkant van de tempel nog overblijven. De bovenkant van de tempel staat als een onnozel hoedje op de honderd meter hoge toren. De speciale effecten, die het verhaal zouden visualiseren vooraleer je omhoog getakeld zou worden en hun finale zouden kennen op het letterlijke hoogtepunt van de rit, werden geschrapt. Thematisch is de attractie alvast geen hoogvlieger. Qua ritbeleving zijn er verscheidene mogelijkheden: er zijn sit-down, stand-up, floorless en kantelende gondels. Helaas kan je zelf niet de keuze maken in welke gondel je wil plaatsnemen. Het lot was ons slecht gezind en we kregen tot twee maal toe de gewone sit-down gondel toegewezen. Dit leverde een standaard en dus nogal matige rit op. Algemeen is Hurakan Condor zeker geen topattractie, hooguit een tussendoortje als de wachttijd niet te lang oploopt.
Na onze wereldreis doorheen Polynesië, China en Mexico belanden we uiteindelijk in het Wilde Westen. In deze thuishaven van cowboys, droge vlaktes met cactussen en houten hutten vinden we de laatste topattracties van Port Aventura. Het leven in de Far West is hard en de bewoners van een echt westerndorp schrikken er niet voor terug om elkaar uit te dagen voor spannende races met als inzet hun eigen landgoed. Met paard en kar of simpelweg met stieren en buffels werden uitdagende en soms halsbrekende races gehouden in het ruige Westen. Vandaag staat er weer een spannende race op het programma in het dorp: de Stampida. Kies jij de rode of blauwe kar in deze duellerende houten coaster? Stampida opende twee jaar na parkopening in 1997 en maakte van het attractieaanbod meteen een heel pak completer. CCI, makers van onder andere Tonnerre de Zeus in Parc Astérix, leverden met Stampida opnieuw een snelle houten coaster met een afwisselende lay-out. De treinen denderden aan een stevige vaart doorheen het onstuimige parcours. Sinds dit jaar zijn de originele treinen vervangen door nieuwe treinen van Kumbak. Wie het pretparknieuws wat volgt zal beslist weten dat Kumbak voorlopig alleen maar voor technische problemen zorgde bij hun aanpassingen aan oudere attracties (de nieuwe treinen van de Python in de Efteling bijvoorbeeld) of het bouwen van nieuwe attracties (de Vliegende Hollander in de Efteling). Ook de vernieuwde treinen op Stampida zijn een geschenk van de duivel: de treinen zijn slecht ontworpen met metalen stangen aan de zijkanten en énorm harde zitplaatsen. Iedereen weet dat een houten coaster al eens onstuimig kan zijn en dat men dan best kiest voor zachte materialen zoals men bijvoorbeeld deed bij de Weerwolf in Walibi Belgium. Stampida biedt sinds dit jaar een eerder ruwe rit, waarbij de trein vooral tijdens de tweede helft van de rit heel wat snelheid lijkt te verliezen. Om de één of de andere gekke reden werden alle treinen ook maar voor de helft gevuld: alle achterste plaatsen werden opengelaten. Nog een technisch mankement aan deze treinen? Dankzij de nieuwe treinen van Kumbak is Stampida gedegradeerd van één van de betere Europese houten coasters naar één van de zwakkere: zonde!
In de Far West zien we gelukkig niet uitsluitend op hol geslagen kuddes en cowboys die elkaar uitdagen voor een duel, maar we zien ook families die de wilde rivieren afvaren op een boomstronk. Aan de oevers van de Silver River ligt een oude houtzagerij: wie zin heeft in een avontuurlijke vaartocht kiest er een boomstronk uit waarmee je de bijna 700 meter lange Silver River kan afvaren. Er wachten je drie drops, waarbij de hoogste een toppunt bereikt op 16 meter. Met uitzondering van een karig gethematiseerd station is de Silver River huilen met de pet op: het parcours is weinig tot niet aangekleed en staat in schril contrast met de rest van het park. De rit zelf is verfrissend, maar de vaak lange wachttijden zijn hier niet echt gerechtvaardigd. Wie nog steeds geen genoeg heeft van een verfrissende portie water over zijn of haar lichaam kan zijn kans wagen tijdens een excursie op de Colorado River temidden van de Grand Canyon. Samen met zeven andere avonturiers doorklief je de diepe canyons met een rapidbootje. De Grand Canyon Rapids zijn vooral voor omstaanders een lust voor het oog: op heel wat plaatsen onder de paden zie je de bootjes aan een fors tempo voorbijschuiven doorheen de feloranje rotspartijen. Helaas krijg je tijdens de rit niet meer te zien dan diezelfde rotsen. Het thema kon beslist beter uitgewerkt worden, maar ook de ritervaring is relatief zwak: met uitzondering van een aantal kleine golven die de rand van de boot overslaan is er geen enkele kans op een nat pak. Een rapid river in deze warme Zuiderse streek zou beslist natter mogen zijn. Een gemiste kans.
Naast de mainrides in het park biedt Port Aventura nog een aantal kleinere attracties die vooral de kinderen of mensen met te veel tijd zullen aanspreken. Zo vind je ergens tussen de dichte begroeiing in Polynesië de kindercoaster Tami-Tami en in de Far West de kleine houten achtbaan Tomahawk. Beiden zijn weinig interessant en aangezien de wachttijden bij beiden vaak hoog oplopen kan je ze beter aan je laten voorbijgaan. Overige attracties die het park biedt zijn eerder standaard pretparkattracties of kermisattracties zoals Kon-tiki Wave (een schommelschip), Yucatán (een rupsmolen), Crazy Barrels (een break-dance), Volpaiute (een flipper) en Serpiente Emplumada (een sombrero). Port Aventura is een park dat kwalitatief bij de betere behoort in Europa met een aantal mooie themazones die de sfeer naar hun hoogtepunt brengen. Daarbij denk ik vooral aan Polynesië dat je met zijn charmante aanleg en groene karakter helemaal doet wegdromen naar tropische oorden. Toch slaagt het park er niet in deze lijn overal door te trekken: zo wordt de Far West ontsiert door de vele kermisachtige spelletjeskramen en zijn zowat alle wachtruimtes niet gethematiseerd. Zonde, want je staat op een drukke dag al gauw uren aan te schuiven. Het attractieaanbod is evenwichtig, al zou ik durven stellen dat een grote darkride met een simpel transportsysteem nog ontbreekt. Je weet wel, zo'n rustige darkride die je meeneemt op een reis doorheen een wereld vol fantasie of magie, een darkride zoals een Phantom Manor of een Fata Morgana. Op gebied van coasters scoort het park een voldoende met vooral Dragon Khan en Furius Baco als positieve bijdragen, maar het park wordt in eigen land serieus geklopt door Parque Warner Madrid dat met Superman: Ride of Steel en Batman: La Fuga twee coasters heeft die zowel thematisch als qua ritverloop ver boven diegene in Port Aventura staan. Port Aventura mag dan misschien wat gehypet zijn, maar toch beleef je er een leuke, ontspannende dag in een mooie omgeving met een aantal goede attracties. Een aanrader, … als je in de buurt bent. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||
Salou
