|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 14 september 2007 > Reportage Het begon allemaal in het begin van de jaren '70 toen men van een troosteloos stukje land nabij Chertsey een toeristische trekpleister wou maken. Vandaar ontstond het idee om er een waterpark aan te leggen. Thorpe Park opende in mei 1979 als een mooi aangelegd stukje natuur waar je met een waterbus trips kon maken over het woelige water en windsurfers konden zich laten meevoeren door de wind. Er was ook een Mountbatten Pavilion waar verscheidene tentoonstellingen werden georganiseerd. Tenslotte konden gasten zich wagen aan een wandeling doorheen Model World, waar je heel wat miniatuurmonumenten kon zien zoals de Piramide van Cheops en de Toren van Pisa. Thorpe Park kreeg een Award voor beste nieuwigheid in de UK, maar toch ontbrak het park iets essentieels om een overtuigende toeristische attractie te worden. In 1981 was de Cinema 180 een welgekomen nieuwigheid, alsook de Thorpe Farm die in 1982 het levenslicht zag. Met Space Station Zero in 1983 (een kleine indoorcoaster), Phantom Fantasia in 1984 (een griezelige darkride), de Thunder River in 1987 (het huidige Rumba Rapids) en de Loggers Leap in 1989 en onder druk van de opmars van Chessington dat in 1987 opende, werden attracties almaar belangrijker in Thorpe Park. Thorpe Park kabbelde rustig verder in de familie- en natuurvijver tot het in 1998 werd overgenomen door Tussauds. Sinds dat jaar is het aantal nieuwigheden niet meer te overzien. In nog geen tien jaar is Thorpe Park uitgegroeid tot een thrillparadijs naar Amerikaans voorbeeld. Via hobbelige weggetjes bereiken we de ingangspoorten van Thorpe Park. De ingangspoorten zijn afgewerkt met Intamintrack: een erg origineel en passend portaal voor dit park. Thorpe Park is omgeven door een groot meer en je kan enkel het park inkomen via een felblauwe brug die je rechtstreeks de Port Atlantis binnenleidt. Port Atlantis is het oude Mountbatten Pavilion waar vroeger menig tentoonstelling werd gehouden. Nu is de Port Atlantis een feeërieke onderwaterwereld waar je kan shoppen, eten, gamen, en zo verder. Een origineel alternatief voor een Main Street. Het grootste en mooiste themagebied van Thorpe Park vinden we helemaal vooraan het park: The Lost City. In deze mythische wereld vind je tal van thrillrides zoals we ze ook op de kermis terug vinden. Gelukkig zijn de rides hier stuk voor stuk mooi gethematiseerd en ontdaan van hun kermisuiterlijk. De Samurai (een Mondial Top Scan), de Vortex (een KMG Afterburner), de Slammer en de Zodiac (een Huss Enterprise) laat ik aan me voorbijgaan. Wat wel opvalt is dat de Vortex meer passagiers kan vervoeren dan de afterburners die we op de kermis zien. De Zodiac had in 2005 heel wat technische problemen en werd in 2006 vervangen door de Enterprise van Drayton Manor. Jammer genoeg heeft men deze -nog- niet gethematiseerd naar de Lost City, waardoor deze ride thematisch wat uit de boot valt. Hopelijk maakt men van deze Enterprise opnieuw een waardige versie, want de vorige versie was werkelijk één van de mooiste Enterprises in pretparkland.
Eén van de attracties waar we ons wel aan waagden in de Lost City is Quantum, een Fabbri Magic Carpet dat in 2003 het attractieaanbod kwam versterken. Quantum is niet alleen prachtig gethematiseerd, maar is ook mooi ingewerkt tussen de weelderige plantengroei in dit kleine uithoekje van de Lost City. Met wachttijden die nooit écht hoog oplopen is Quantum een leuk tussendoortje dat met een kleine portie airtime en zijn bruuske bewegingen heel wat bezoekers kan plezieren. Opvallendste verschijning onder de pukerides is ongetwijfeld Rush, 's werelds eerste S&S Giant Swing die in 2005 Eclipse kwam vervangen. Dit reuzenrad werd verplaatst naar het zusterpark Chessington: World of Adventures. Het principe van Rush is erg simpel: als kind hielden we allemaal wel van schommels in de plaatselijke speeltuin. In pretparkland vinden we al sinds de jaren '80 heel wat schommelschepen die een gelijkaardig gevoel trachten op te roepen, maar het is vooral in Rush dat we het échte schommelgevoel terug te pakken krijgen. Door middel van samengeperste lucht die in grote tankers zijn opgestapeld, bereiken de twee gondels van Rush al na een drietal schommelingen een maximum hoogte van zo'n 26 meter. Dankzij de lapbar als enige bescherming voel je je vrij door de lucht zweven, wat dus zeker een meerwaarde geeft aan de ritervaring. Alhoewel Rush thematisch gezien goed is aangepast aan de Lost City is het veruit de lelijkste attractie in dit parkgedeelte, maar qua ritervaring is Rush zeker een goede pukeride. De Lost City biedt ook twee grootse rollercoasters. De eerste was in 1996 de grootste investering voor het toenmalige kleinschalige Thorpe Park. Met X:\ No Way Out wou men in Thorpe Park de concurrentie aangaan met Chessington die in die tijd bij jongeren erg goed scoorde met de Vampire en Terror Tomb. X:\ No Way Out was 's werelds eerste en is nog steeds 's werelds enige backwards indoor rollercoaster. Alsof het concept van een backwards ride in het donker nog niet genoeg was, bedacht men een mysterieus verhaal over een geheimzinnige piramide zonder uitgang. Doorheen een lang, ingewikkeld en duister gangenstelsel dring je almaar dieper door tot het centrum van deze mysterieuze piramide. Je zou het gevoel moeten krijgen dat je aan het verdwalen bent: zou er dan werkelijk geen weg naar buiten zijn? Wanneer je na minutenlang eindelijk het station bereikt, zie je een lege coastertrein binnen rijden en lijkt de redding nabij. Maar dan vertrekt de trein backwards in een donkere ruimte waar je helemaal gedesoriënteerd raakt. Een origineel verhaal en concept dat niet eens zo slecht is bedacht, maar spijtig genoeg slecht is uitgewerkt, vooral door de ondermaatse coaster die in het gebouw is gehuisvest. Vekoma is nochtans bekend voor zijn goede indoorcoasters zoals de Revolution, Vogel Rok en Space Mountain, maar hier hebben ze duidelijk de bal mis geslagen. Het feit dat de trein backwards doorheen de duisternis rijdt geeft een spannende meerwaarde: je ziet niet wat er volgt, waardoor het telkens afwachten is wat er zich na de volgende bocht bevindt. Jammer genoeg volgt er niets dan duisternis na de zoveelste betekenisloze remsectie waar je secondenlang blijft stilstaan en wat wind voelt blazen door je haren. Alhoewel het concept van X:\ No Way Out best interessant is, is de ritbeleving weinig sensationeel en ontbreekt het tijdens de rit aan voldoende en overtuigende effecten. Waarom niet wat laser- of misteffecten en een beter hoorbare soundtrack tijdens de rit? Mits wat kleine investeringen valt er van dit kunstzinnig, maar mislukt prestigeproject nog iets te maken. Nu is X:\ No Way Out overduidelijk de minst goede coaster in Thorpe Park.
Thorpe Park was jarenlang een kleine speler in het Engelse pretparklandschap, tot Tussauds in 2002 uitpakte met Colossus, de Intamin 10-Looper die dankzij zijn wereldrecord van het aantal inversies wereldwijde bekendheid verwierf. De lay-out van Colossus is gelijkaardig aan die van Monte Makaya in Terra Encantada. Deze 8-looper draait als sinds 1998 zijn rondjes in dit Braziliaans park. Omdat Thorpe Park een wereldrecord op het oog had, voegde Intamin na de looping, de cobra roll, de twee corkscrews en de drie zero g heartrolls nog twee extra zero g heartrolls toe. De baan start zéér sterk met een duizelingwekkende looping, een geslaagde airtimeheuvel inclusief headchopper en twee krachtige corkscrews terwijl het landschap met tunnels langs je voorbij raast. De trein vertraagt gevoelig terwijl hij de vijf zero g heartrolls doorrijdt. Het einde van de rit is eigenlijk iets te veel van het goede: men wou persé het wereldrecord halen en men heeft dit op een erg makkelijke manier proberen te bereiken. De vijf gelijkaardige inversies op het einde van de rit zijn ééntonig en halen de algemene ritervaring en herhalingswaarde wat naar beneden. De treinen zijn comfortabel tijdens de rit, maar de beugels zitten danig in de weg tijdens het in- en uitstappen en je hebt erg weinig voet- en beenruimte. Thematisch is Colossus erg mooi ingewerkt in de omgeving met tunnels waardoor de trein raast, paden onder en boven de coastertrack, een sfeerrijke soundtrack die de volledige omgeving inpalmt, weelderig groen waar de wachtruimte zich een weg door baant en een waterpartij met een mythisch gezicht tegen de rotswand. Met uitzondering van het tweede deel van de rit en de krappe treinen is Colossus een attractie die er zeker mag wezen. Het succes van Colossus is ook andere parken niet ontgaan. Sinds 2006 vind je een kloon in het Chinese Chime Long Paradise waar de coaster als de Tenth Ring Rollercoaster menig Oosterling probeert te verrassen met zijn tien inversies.
Van het sensationele Lost City gaat het naar Octopus Garden, een klein themagedeelte met uitsluitend attracties voor de allerkleinsten. Alhoewel hier zeven kinderattracties zijn verzameld, oogt het geheel onaantrekkelijk en kermisachtig met kleinschalige draaimolens onder veelkleurige tenten. Ook in Neptunes Kingdom vinden we niet echt onze gading. Er is een strand, Wet Wet Wet Slides en de waterglijbaan Depth Charge die nog dateren uit de tijd dat het park zich als waterpark ontplooide. Dit jaar maakte de Flying Fish zijn comeback in Thorpe Park. De Flying Fish nestelde zich naast de onverklaarbaar populaire Depth Charge. De Flying Fish is een achtbaan die al in verschillende gedaantes in het park te vinden was: eerst als de indoorcoaster Space Station Zero en vanaf 1990 als een outdoor familiecoaster. Door de komst van Stealth moest deze kleine achtbaan wijken aan het einde van het seizoen 2004. Met de comeback van de Flying Fish krikt deze achtbaan de familiewaarde van het park weer iets omhoog, maar de baan staat er helaas wat kaal bij in een uithoek van het park. In Amity Cove, op de vroegere plaats van Model World en de Flying Fish, heeft Thorpe Park in 2006 een gigant van een coaster gebouwd: Stealth. Voor Stealth is een immens open plein herrezen waar klassiekers uit de jaren '50 en '60 door de speakers galmen, bijgestaan door een eigen Dj. Via een grote autoband wandel je de oneindige wachtruimte binnen. Alhoewel de wachtruimte geen saaie zigzagrij is geworden, oogt het erg kaal en is het aanschuiven relatief saai. Het aanwezige groen ligt er onverzorgd bij en in de vijver staat er amper water. Ook het station is matig gethematiseerd en het valt op hoe kaal het open station oogt. Dit kan echter de pret en spanning niet drukken. Wanneer je instapt in de trein en de eigenaardige beugel naar je toe trekt denk je niet meer aan de lange wachttijd of het kale station. Je staart voor je uit, aftellend tot het moment waarop de rode lichten één voor één opkleuren. Het groene licht is hét teken voor de krachtige launch: "go, go, go" hoor je nog door de speakers en daar ga je: de trein scheurt over de blauw/witte Intamintrack en dit aan een duizelingwekkende snelheid van 128 km/u . Een snelvaart die je bereikt dankzij de krachtige hydraulische launch die de treinen in 2,5 seconden aan topsnelheid afvuurt, recht richting de 62 meter hoge top hat die vooral frontseat een goede portie airtime geeft. De trein verliest behoorlijk wat snelheid op de top, maar veel tijd om uit te blazen is er niet: voor je het beseft duikt de trein via een bocht recht naar beneden. Op de afsluitende heuvel wordt de trein al afgeremd, maar toch krijg je nog de nodige portie airtime. Met zijn traject van 400 meter en snelheden tot 128 km/u is de rit zeer kort, maar toch voldoende sensationeel om zelfs de meest doorwinterde thrillseeker even te doen slikken wanneer hij door de snelheid in zijn stoeltje wordt gedrukt en door de airtime uit zijn stoeltje wordt geplukt. Toch is het niet één en al lof over deze sensationele achtbaan: naast de erg korte rit, kan de ritervaring nogal verschillen van plaats tot plaats: zo is de rit frontseat overweldigend, maar op andere plaatsen in de trein eerder matig. Het is dus zeker de moeite waard om in de aparte front seat row aan te sluiten. Het staat als een paal boven water dat Thorpe Park zich met Stealth opnieuw markeert als trendsettend thrillpark.
Vlakbij Stealth vinden we de eerste attractie die Tussauds in Thorpe Park opende. In het millenniumjaar 2000 opende Amity Cove, een oud vissersdorpje uit New Engeland dat al meermaals het slachtoffer is geweest van gewelddadige natuurkrachten. In het volledige stadje zijn restanten te merken van vorige overstromingen en verwoestingen. Tijdens je bezoek aan Amity Cove wordt er opnieuw een grote ramp verwacht: een grote vloedgolf stevent recht op het centrum af! Een mooie setting en thematisering voor deze shoot-the-chute met standaard parcours. Na een hoge lift van 26 meter, wat van Tidal Wave de hoogste Engelse water ride maakt, volgt een bocht waarna de eerste en enige grote drop volgt. Tidal Wave is veruit de natste van alle shoot-the-chutes: de golf is onvoorstelbaar groot en het water klettert naar alle kanten, maar vooral op de passagiers in de boten en de kijklustigen op Pier 13, een loopbrug die net na de drop is geplaatst. Met de uitstekende thematisering en een degelijke ritervaring zou Tidal Wave een absolute hit kunnen zijn, maar ik heb het gevoel dat men deze ride in het verkeerde land heeft geplaatst. Zet dit gerust neer in een Zuiders land zoals Spanje of Italië waar temperaturen vaak meer dan 30° halen, maar voor een gematigd klimaat zoals we in Engeland kennen, is Tidal Wave kortweg té nat, waardoor alle aantrekkelijkheid en plezier verdwijnt als sneeuw voor de zon. Tidal Wave is een must op tropische dagen, maar te vermijden op de vele bewolkte en koude dagen die het Engelse klimaat rijk is.
Thorpe Park is een park dat de laatste jaren een ongelooflijk grote verandering onderging. Calypso Quay is nog zo'n themagebied dat in vergelijking met vroeger een volledige metamorfose heeft ondergaan. In dit parkgedeelte kon je vroeger varen in een rustige boottocht die in 1983 opende als de Magic Mill, maar later opnieuw gethematiseerd werd met een meer Zuiderse tint onder de naam Tropical Travels. Vlakbij deze sfeervolle attractie vond je Phantom Fantasia die in 1984 opende en in 1995 een update kreeg als Wicked Witches Haunt. In deze darkride begaf je je via je doombuggie langs tal van griezelige scenes die deden denken aan Geisterschloss (Europa Park) en Phantom Manor (Disneyland). Beide attracties werden echter in juli 2000 verwoest door een brand veroorzaakt in de Tropical Travels. Wicked Witches Haunt, Thorpe's enige darkride kwam op die manier aan een dramatisch einde. Thorpe Park zat echter niet stil en zorgde in 2001 voor een plaatsvervanger: de Detonator, een Fabbri Megadrop met een hoogte van 35 meter. Geen sensationele hoogte, want Dalton Terror is meer dan dubbel zo hoog. Met een erbarmelijke capaciteit van amper 12 personen per rit lopen de wachttijden hier vaak erg hoog op. De Detonator biedt een heel middelmatige rit zoals we gewoon zijn van dergelijke torenattracties. Na een langzame klim naar de top van de toren blijf je boven even hangen vooraleer je met een denderende vaart naar beneden suist.
Door de brand was ook het rustgevende Tropical Travels zwaar toegetakeld. Toch is men erin geslaagd deze attractie te herstellen en nog enkele jaren open te houden. Tot de komst van Nemesis Inferno (een naam die verwijst naar Tussauds Nemesis in Alton Towers). Net als Nemesis is Nemesis Inferno ook een B&M Inverted Coaster, maar daar stopt alle vergelijking. Terwijl Nemesis zich door diepe kloven en tunnels wurmt, speelt het avontuur van Nemesis Inferno zich grotendeels boven de grond af. Nemesis Inferno is gethematiseerd naar een vulkaan en alhoewel de vulkaan qua uiterlijk niet helemaal geslaagd kan genoemd worden, zorgt het voor een spectaculaire en originele start van de rit. Net na het station, alwaar de beats van de soundtrack door de speakers knallen, volgt een scherpe bocht naar beneden en duik je de vulkaan binnen. Dankzij nevel- en lichteffecten baadt de vulkaan in een helrode gloed. Pas na dit simpel, maar thematisch geslaagd effect haakt de trein in op de lift-hill. Deze brengt je naar een hoogte van zo'n 29 meter, wat relatief laag is voor dit type coaster. Eens bovengekomen kan je kort genieten van het uitzicht over Thorpe Park en dan dendert de trein in een scherpe bocht naar beneden om zich vervolgens doorheen vier inversies een weg te banen. De looping en de corkscrews zijn uiteraard goede inversies, maar het is vooral de zero-g-roll die de wereld op een krachtige manier op zijn kop zet. Nemesis Inferno is geen hersenloze opvolging van inversies zoals Colossus. Tussen de inversies is er ruimte gemaakt voor snelle, korte bochten die een sterk snelheidsgevoel geven. De trein schiet met een relatief hoge snelheid, maar comfortabel de remmen in. Nemesis Inferno is een typische B&M: krachtig, sensationeel en een baan met een hoge herhalingswaarde. Uiteraard is -zoals bij alle inverted coasters- de front seat een must voor een optimale ritervaring.
Nog een vermeldenswaardige attractie in Calypso Quay is de Rumba Rapids, één van de oudste attracties in het park die in 1987 opende als Thunder River. In 2002 werd het thema geüpdate met een Caribische tint. De ingang en het station kregen wat felgroen gekleurde houten balken en een zomers muziekje. Een leuk idee, maar tijdens de rit is hier nog weinig van te merken. De omgeving bestaat uit heel wat groen en wat rotsen. Enige highlight van dit wateravontuur is een duistere tunnel met een purperschijnende waterval. Een mooi effect dat naar meer verlangt. Jammer genoeg stelt de rest van de rit niets voor: de golven zijn voorspelbaar en klein, waardoor er van een verrassingseffect geen sprake is. Omdat zowat iedereen het station droog nadert, staan er net voor de lift een aantal sproeiers die de passagiers wanhopig proberen nat te maken. Een goedkoop einde voor een rapid river die veruit bij de zwakste in zijn soort behoort. Rumba Rapids is een misser van formaat en past met zijn zwakke rit niet goed binnen het imago van Thorpe Park. De tropische sfeer zet zich verder in Ranger County, een gezellig gedeelte met rustige attracties voor kinderen en families. Mister Monkey's Banana Boat is een kleinere variant op het schommelschip. In een reusachtige banaan dans je op en neer: leuk voor kinderen, maar voor thrillseekers is deze attractie toch wat te kleinschalig. Ook Chief Rangers Carousel is een echte kinderattractie. Op deze draaimolen kan je plaatsnemen op één van de oude mascottes van Thorpe Park. Ook in Miss Hippo's Fungle Safari kan je kennismaken met de figuren die Thorpe Park begin jaren '90 bevolkten. Sinds de intrede van Tussauds zijn deze mascottes op de achtergrond verdrongen, omdat dit uiteraard niet goed strookt met het jeugdige, stoere imago dat Thorpe Park nu heeft. Een rit in Miss Hippo's Fungle Safari is dus een leuke trip naar het verleden van het park. Daarnaast biedt deze rondrit een ideale manier om even te ontspannen, weg van de drukte en snelle attracties in het park. Voorheen had je nog een andere optie om tijdelijk aan de drukte van het park te ontsnappen, namelijk via een rit met de trein richting Thorpe Farm. Via een rustige treinrit van zo'n tien minuten bereikte je een kinderboerderij die sinds 1982 heel wat snoezige dieren huisveste. Je kon er rustig kuieren langs de vele stallen met konijntjes, schapen, koeien, varkens en andere dieren. De Thorpe Farm werd dit jaar echter gesloten. Het parcours van het treintje werd nu ingekort tot een rit rondom de Canadese themazone.
Het laatste themagebied is Canada Creek, geopend in 1989 en sindsdien onveranderd gebleven. Naast de rare draaimolen Rocky Express vind je er maar één attractie: Loggers Leap. De omgeving van deze Mack Log Flume is mooi aangepast aan het Canadese thema. Er wordt vooral gebruik gemaakt van hout: het station is helemaal uit hout vervaardigd en overal langs het parcours liggen grote boomstammen. Deze wildwaterbaan brengt je tussen één van de meest groene zones van het park: je waant je er echt in een Canadees bos met een eindeloze pracht aan bomen en verwilderde natuur. De twee drops in deze Log Flume zijn beiden erg geslaagd: de eerste drop vindt plaats in een compleet verduisterde tunnel. De laatste drop was vooral in zijn tijd erg bijzonder: het was immers één van de eerste Log Flumes met een grote airtimeheuvel tijdens de laatste afdaling. Loggers Leap is een goede boomstambaan zonder meer.
Thorpe Park is een park met een ongelooflijk verleden: van een waterpark evolueerde het naar een park vol kinderattracties. Het was wachten tot het nieuwe millennium toen Tussauds een paradijs voor thrillseekers maakte van het conservatieve Thorpe Park. Met Nemesis Inferno, Stealth en Colossus biedt Thorpe Park drie zeer goede coasters die op Europees vlak niet onbelangrijk zijn. Daarnaast heeft men hun best gedaan om thrill en thema te combineren en bij een aantal attracties waaronder Colossus, Nemesis Inferno en Tidal Wave is men daar erg goed in geslaagd. Opvallend is het hoge aantal pukerides in het park: vooral het gedeelte met Zodiac, Quantum, Rush en Vortex blinkt hierin uit. Alhoewel ik een grote voorstander ben van een degelijke portie thrills in de pretparken, is het in Thorpe Park misschien wel wat te veel van het goede. Het park heeft te weinig attracties om de drukte te ontspringen. Miss Hippo's Fungle Safari is nu zowat het enige rustpunt in het park. Thorpe Park heeft echt nood aan een darkride of een andere rustige attractie. Door de overvloed aan thrillrides is de sfeer in het park op sommige plaatsen erg opgefokt, wat nog eens versterkt wordt door de vaak hoogoplopende wachttijden en bijbehorend kabaal bij zowat elke attractie. Toch is Thorpe Park zeker het bezoeken waard en kan je er op Europees niveau heel wat sensationele en exclusieve attracties beleven. |
||||||||||||||||||||||||||||||||
Chertsey
