|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 18 juli 2007 > Reportage Heel wat grootsteden in Europa hebben een attractiepark in de buurt: in Parijs vinden we het Disneyland Resort, in Madrid hebben we Parque Warner en in Rome is er Luneur om ons te verblijden met een aantal thrills en chills. Ook Barcelona, de Catalaanse hoofdstad in het Noordoosten van Spanje, beschikt over een eigen pretpark. Tibidabo is een park dat niet te vergelijken is met een Disneyland Resort of Parque Warner, maar eerder met een park zoals Luneur: een kleine vlakte waar je lukraak een aantal kermisachtige attracties kan terugvinden, al dan niet in onderhouden staat. Tibidabo zag het levenslicht in 1899 en is daarmee het tweede oudste pretpark van Europa dat nog steeds geopend is. Dit is niet het enige merkwaardige aan dit park: het is vooral zijn ligging die het park uniek maakt. Tibidabo ligt op een hoogte van 512 meter, op het hoogste punt van de Catalaanse bergketen Serra de Collserola. Dit biedt de bezoekers een adembenemend zicht over de gehele stad. Het park maakt optimaal gebruik van zijn spectaculaire hoogte van 512 meter boven de zeespiegel. Heel wat attracties maken een ritje over de klif. Aangezien het park op de top van een steile heuvel is gebouwd heeft men er sinds 1901 twee transportmiddelen aangelegd zodat je vanuit het centrum van Barcelona het park vlot kan bereiken. Eerst rijd je in een klein blauw trammetje traag het eerste gedeelte van de heuvel op. Deze doen wat denken aan de trams in San Francisco en gooit je een eeuw terug in de tijd. Een erg charmant vervoersmiddel dat meteen één van de hoogtepunten van een dagje Tibidabo is. Vervolgens dien je nog de funicular te nemen, een soort kabeltram op rails die je via de steile helling naar de ingang van het park brengt.
Daar aangekomen valt op dat het park bestaat uit verschillende niveaus. Er zijn maar liefst zes verschillende verdiepingen die je kan bereiken via kleine paadjes die nogal onlogisch zijn aangelegd en waar je dus even moet naar zoeken. Een andere manier om je te verplaatsen kan je doen door gebruik te maken van één van de twee liften. Hun ondercapaciteit zorgt soms voor wachtrijen, maar het ergste moet nog komen: in elke lift is er steeds een entertainer van het park aanwezig. Verkleed als clown staan ze onnozele kunstjes en grapjes te doen met de bezoekers die vaak met plaatsvervangend schaamrood op de wangen groen staan te lachen. Erg irritant dat deze clowns zich vooral bezig houden met de volwassen bezoekers en niet met de kinderen.
Op het bovenste niveau -waar je ook de ingang van het park vindt- staan de oudste attracties van het park. Tibidabo is er in geslaagd een aantal nostalgische attracties anno 2007 nog steeds in werking te houden. De oudste nog werkende attractie is Magatzem en dateert uit 1915. Deze hangende monorail neemt je mee op een occulte reis doorheen een magische tunnel, maar glijdt grotendeels over de klif aan de rand van het park. Wie het zicht op ruim 500 meter hoogte nog niet uitdagend genoeg vindt, kan het nog hoger opzoeken in twee nostalgische attracties. Sinds 1953 staat er in het park een reuzenrad. Dit werd echter vervangen in 1962 door een ander model. Deze werd ten slotte in 1983 vervangen door het huidige bescheiden reuzenrad Panoramic.
Voor de echte durfals is er de Talaia. Deze gammele constructie bestaande uit een grote arm met aan de punten een klein bakje biedt je al ruim 80 jaar een zicht over de stad. Deze piepende ijzeren kraan uit 1921 brengt je al schokkend op een hoogte van 550 meter boven de zeespiegel. Bovenaan komt de draaiarm bruusk tot stilstand waardoor de gondel even hard schommelt en zowat elke passagier even naar zijn hart grijpt. Een schrikwekkende, maar onvergetelijke ervaring. Je bent wel blij als je weer met beide voeten op de grond staat. De laatste noemenswaardige attractie op de bovenste verdieping is l'Avío uit 1928. Deze attractie is allicht de meest bekende van het park: in een rood vliegtuig dat aan een kraan is bevestigd vlieg je traag over de rand van het park. Het vliegtuig beweegt zich voort via zijn eigen propeller. De attractie heeft een enorm lage capaciteit en de rit is minder speciaal dan je zou vermoeden. Het interieur van het vliegtuig is wel mooi afgewerkt en gooit je meteen terug in de tijd. L'Avío is ongetwijfeld het icoon van het park, maar is anno 2007 een eerder voorbijgestreefd concept.
Eén verdieping lager zien we de eerste en meest opvallende rollercoaster van het park. De Muntanya Russa werd in 1961 geconstrueerd door de nobele onbekende Italiaanse firma Fini. De technische dienst van Tibidabo deed in 1992 een aantal aanpassingen aan de coaster. De lay-out doet wat denken aan de Scharzkopf Wildcat zoals bijvoorbeeld de inmiddels verdwenen Siete Picos in Parque de Atracciones de Madrid, maar dan met bescheidener drops. De Muntanya Russa haalt nergens een hoogte boven de negen meter, maar door zijn locatie aan de rand van het park krijg je toch een prachtig zicht over Barcelona. De rit zelf stelt niet veel voor, maar zijn locatie maakt het toch een unieke ervaring die zeker bij avondlicht erg romantisch en nostalgisch aanvoelt.
Nog een etage lager vinden we een luguber stadje terug. We zien er een verlaten cinema met vlak ernaast een duisterogend hotel: het Krueger Hotel. Dit horroravontuur is een doorloopspookhuis met een schitterend uitgewerkt hotelthema, in tegenstelling tot de tijdelijke halloween attractie Hotel Fantome in Walibi Belgium. Krueger Hotel is te vergelijken met El Viejo Caseron uit Parque de Atracciones de Madrid: in een verlaten, duistere omgeving word je achternagezeten door bekende horroriconen zoals Freddy Krueger en Jason Voorhees. In tegenstelling tot El Viejo Caseron moet je niet extra betalen bovenop je entreegeld voor een bezoek aan Krueger Hotel. Op één dag is het aantal bezoeken wel beperkt: drie maal mag je dit duivelse hotel betreden wat toch ruim voldoende is. Krueger Hotel is een geslaagde attractie met een beangstigende sfeer, een lange wandeling door veel thematisch goed uitgewerkte scènes en acteurs die erg goed hun best doen om je aan het schrikken te brengen -zonder je aan te raken-. Aangezien het algemene niveau van het park zo belabberd is, is het des te merkwaardiger dat men in Tibidabo toch zo'n uitgebreid gethematiseerde en sfeervolle griezelattractie heeft staan. Enig minpunt is de lage capaciteit: doordat je telkens in een kleine groep wordt binnengelaten sta je hier al gauw ruim dertig minuten aan te schuiven, zelfs als er weinig volk in het park is.
We zakken nog een verdieping naar beneden en komen terecht in een kermisachtige zone met l'Aladino als opvallendste aanwezige. Dit vliegend tapijt van Zamperla vervoegt al sinds 1989 het attractieaanbod in Tibidabo. De rit is eerder zwak. Verder vinden we hier nog een kettingmolen Diavolo, ook geopend in 1989. Tussen 1953 en 1967 stond op deze plek een andere kettingmolen. 1989 was een productief jaar voor Tibidabo, want nog dat jaar opende op de onderste etage van het park een schommelschip van Zamperla: Piratta. Tibidabo staat zowat vol met oude, nostalgische attracties die we in heel weinig parken terug vinden. Toch staan er ook een aantal moderne attracties, zoals de Hurricane. Deze Huss top spin is mooi geplaatst in een groene omgeving met een aantal Azteekse tinten in de thematisering. Het is de enige manier om over de kop te gaan in het park, maar de Hurricane draait jammer genoeg een erg zwak en kort programma. Thrillseekers blijven dus op hun honger zitten.
De onderste etage van het park biedt een groot aantal attracties, maar jammer genoeg is er geen één die echt kan overtuigen. De meeste attracties dateren hier uit de meer recentere tijden. Zo vinden we er de Mina d'Or, een attractie die werd toegevoegd in 1997. Deze veelbelovende naam dekt de lading niet. Wie hoopt op een mooi gethematiseerde attractie in een westernkleedje zal bedrogen uitkomen. De Mina d'Or is niets meer dan een standaard wildwaterbaan geconstrueerd door Reverchon met twee matige drops. Het is vooral de karige uitwerking -of beter gezegd de afwezigheid van enig thema- dat hier toch wel jammer is. Ook de Transmobil uit 1980 is een gemiste kans. Deze monorail met kleine treintjes waar je per twee kan plaatsnemen heeft een lang parcours doorheen een bebost heuvellandschap. De monorail neemt je mee naar de bovenste verdieping van het park, waar je moet uitstappen. De treintjes leggen de route naar beneden helemaal leeg af. Het is nochtans hier dat de monorail een snelheid opbouwt die erg leuk zou kunnen zijn. Zonde dat men maar de helft van het parcours gebruikt als attractie.
Tijd voor wat actie. De tweede rollercoaster vinden we helemaal in een uithoek in het park op de benedenverdieping. De Tibidabo Express is een Zamperla powered coaster uit 1990 met een erg speciaal parcours: er is namelijk geen enkele vorm van banking. Elke bocht wordt dan ook erg ruw doorgereden en alsof het nog niet erg genoeg is, is er een stuk zigzagtrack waar je bruusk heen en weer wordt geslingerd. Thematisch gezien profiteert deze coaster vooral van zijn ligging aan de rand van het park. Er is ook een donkere tunnel die de rit wat spannender maakt. Zoals bij de meeste powered coasters krijg je ook hier twee ritten. Vlakbij de Tibidabo Express zien we een Middeleeuws kasteel opduiken. In het Castell Misterios is het je taak om bewegende trappen, tollende tonnen en shakende vloeren te bedwingen. Tussendoor word je getrakteerd op een aantal scènes met animatronics. Deze funhouse heeft geen vrolijk clownthema zoals we vaak op de kermis zien, maar een eerder duistere, lugubere sfeer. Het Castell Misterios is weer zo'n nostalgische attractie: deze avonturenburcht staat al in het park sinds 1955.
Tibidabo is een park met heel wat attracties uit het begin van de vorige eeuw, maar kreeg ook eind jaren '80 opvallend veel investeringen met veel kermis- en kinderattracties. Ook de laatste jaren blijft het park werken aan zijn attractieaanbod zonder hun eigen stijl te verloochenen. Zo opende in 2006 El Pndol, een kraanconstructie met een gondel die langzaam wordt opgetakeld tot een hoogte van 38 meter en na een aantal seconden wordt gelost. Deze eigenaardige variatie op een freefall heeft een erg lage capaciteit van amper vier personen per rit. Bovendien staat er geen rem op de kraan, zodat deze helemaal moet uitswingen vooraleer nieuwe passagiers kunnen instappen. Daardoor duurt het vaak ruim vijf minuten vooraleer er weer vier personen kunnen instappen. Door deze lage capaciteit lopen de rijen hier al gauw op tot 45 minuten of meer. In 2007 opende Tibidabo een 4D-theater: Dididado. Dit hoorde echter niet de enige nieuwigheid van dit seizoen te zijn. Het park had graag een derde coaster geopend en wat voor één. De plannen voor een custom Vekoma rollercoaster lagen al helemaal klaar, maar buurtbewoners zien een grote coaster met een hoogte van 25 meter liever niet komen. Het project is dan ook tijdelijk uitgesteld. Geruchten gaan de ronde dat het project zelfs helemaal van de baan is geveegd. Zonde, want de coaster zou een drop hebben van maar liefst 31 meter en snelheden halen tot 80 km/u. Dit was zeker een sterke aanwinst geweest voor het park.
Tibidabo is een eigenlijk een vreselijk park dat je vooral moet doen als je zin hebt in zelfgebouwde, gammele attracties met een ritbeleving van niets. De nostalgie die aan veel van deze attracties kleeft is natuurlijk wel leuk: l'Avío, de Talaia of de Muntanya Russa zijn geen goede attracties, maar door hun kneuterigheid zijn het toch dingen die je eens moet gedaan hebben. De vraag is natuurlijk of dit de dure entreeprijs van €24 rechtvaardigt. Eén troost: het park heeft met Krueger Hotel toch één topattractie in huis. Wie dus houdt van griezelen moet dit spookhuis zeker eens bezoeken. Tibidabo is het overwegen waard als je in Barcelona bent en tijd -en geld- te veel hebt, maar wees gewaarschuwd dat dit geen attractiepark is met sensationele moderne attracties. |
||||||||||||||||||||||||||
Barcelona
