|
> Attractielijst
> Locatie
> Recentste bezoek 22 september 2007 > Reportage Walibi kent zijn oorsprong in 1975 toen Eddy Meeus in Wavre een vrijetijdspark opende met een Téléski en een aantal kermisattracties. Vanaf 1978 werd er geïnvesteerd in kwaliteitsvolle attracties zoals Jumbo Jet, Tornado, het Geheim van de Eénhoorn, Sirocco, het Paleis van Ali Baba en Radja River. Tijdens de jaren '90 volgden nog Bounty, Colorado, Flash Back en Dalton Terror. Walibi werd in 1998 overgenomen door Premier Parks die het park in 2001 omdoopten tot Six Flags Belgium. Het mooie liedje van deze Amerikaanse pretparkgigant duurde niet lang en sinds 2005 heeft het park terug zijn oude vertrouwde Walibi jasje aangetrokken, eerst onder het bestuur van Star Parks en momenteel onder de hoede van Compagnie des Alpes.
Zoals gewoonlijk beginnen we ons bezoek in Ali Baba Land, genoemd naar de voormalige darkride die hier in de jaren '80 furore maakte. Het Paleis van Ali Baba was de attractie voor het tienjarig bestaan van het park, maar anno 2007 is het paleis herleid tot een brok thematisering voor het gevaarte dat in 2001 zijn intrede nam: de Cobra. Van deze Vekoma Boomerang Coaster zijn er inmiddels meer dan veertig te vinden op deze aardbol, waarvan één in het Belgische zusterpark Bellewaerde. Het was dan ook een erg eigenaardige beslissing van Six Flags om er ook eentje in Wavre te plaatsen, maar de bezoekers laten dit duidelijk niet aan hun hart komen en genieten er met volle teugen van. Alhoewel het zeker niet de populairste coaster van het park is, zijn de toeschouwers en passagiers bij elke rit uitbundig. Voor dit type achtbaan is het thema degelijk: het station kreeg een Oosterse tint mee en de omgeving is bescheiden beplant met wat tropische vegetatie.
Na het verdwijnen van de Tornado, het Paleis van Ali Baba en het Geheim van de Eénhoorn is de Radja River één van de weinige overblijvende klassiekers uit de gouden jaren '80. De Radja River was in zijn tijd recordhouder, maar is in zijn bijna twintigjarige bestaan serieus gedegradeerd tot een middelmatige rapid river. Het parcours van de Radja River zat oorspronkelijk vol leuke vondsten, maar deze werden de afgelopen jaren stuk voor stuk aangepast of verwijderd. De twee golfmachines werken vaker niet dan wel en de poging om de nevel in de tijgertunnel terug te brengen is maar half geslaagd. Enkel de ingang van de tunnel baadt af en toe in een lichte nevel, maar binnen in de tunnel is het nog altijd even kaal als voorheen. Ook erg jammer dat men de snorharen van de tijger niet heeft hersteld: oorspronkelijk kwamen hier fijne waterstralen uit. Wat vroeger het hoogtepunt van de rit was is nu helaas een teleurstelling van jewelste: de sensationele en unieke watertunnel die vroeger de spetterende finale van de rit vormde is sinds dit jaar vervangen door twee watervallen die het amper doen. Resultaat is een erg zwakke finale met zicht op de lelijke rasteringen die voorheen verborgen waren achter een vloedstroom van water, maar nu pijnlijk bloot liggen voor ieders oog. De grote golf op het einde die iedereen verraste, komt nu ook veel minder onverwacht. Compagnie des Alpes is een keten die veiligheid hoog in het vaandel draagt, maar na het ongeval met Styx in Parc Astérix lijken hun stoppen door te slaan als het aankomt op rapid rivers. Zo werd het ganse parcours volgehangen met opvallende en onaangepaste luidsprekers en camera's. Ook de capaciteit werd naar beneden gehaald: slechts één boot mag er in het station staan. Dit leidt tot lange wachttijden en tijdens de rit zelf is het competitieve aspect verloren gegaan. Vroeger was het namelijk mogelijk dat boten elkaar inhaalden zoals nu nog steeds het geval is bij de Pirana in de Efteling. De kleine herstelwerken zoals het schoonmaken van de rotsen, de renovatie van de grote waterval in het midden van het parcours en de poging tot nevel in de tunnel zijn positieve veranderingen, maar wegen niet op tegen de enorm teleurstellende finale, de vaak defecte golfmachines en het omlaaghalen van de capaciteit. Zonde, want de Radja River is een rapid river met enorm veel potentieel, maar is momenteel slechts een schaduw van de onstuimige rit die we in de beginjaren kregen voorgeschoteld.
In het Paleis van de Geest wordt het verhaal verteld van een oude koopman die over een magische lamp beschikt met daarin de geest van Babas die alles deed wat zijn eigenaar maar wou. Hij beschermde deze bijzondere lamp, want hij mocht er niet aan denken dat hij in handen zou komen van iemand met minder nobele bedoelingen. In een duistere nacht wordt de lamp gestolen door een aap. Hij vlucht in het nabijgelegen paleis van Zanzar, de oude dienaar van de sultan. De aap wrijft ondanks de waarschuwingen van de angstige Zanzar, over de magische olielamp. De geest van Babas komt vrij: de gong aan de muur luidt zonder enige aanraking, de collectie zwaarden krijgen een eigen leven en de trap vol Oosterse sieraden begint te tollen. De deuren naar het paleis openen waar de aap en de geest van Babas pas echt hun kunnen laten zien en het paleis letterlijk op zijn kop zetten. Dit uitgebreide verhaal met enorm veel potentieel gaat echter volledig aan de toeschouwer voorbij. Ten eerste begint men het verhaal al te vertellen door de speakers buiten het paleis op een moment dat eigenlijk niemand van de wachtenden echt luistert. Het grootste probleem ligt in de tweetaligheid van het doelpubliek. Men richt zich op Nederlands- en Franstaligen, maar wanneer je deze twee talen tot één geheel wil samen smelten geeft dit vooral een eigenaardig allegaartje van slagzinnen en uitspraken waar niemand wijzer van wordt. Het interieur van deze madhouse is erg sfeervol aangekleed met Oosterse praal en pracht. Alhoewel de attractie dateert uit 2001 heeft ze er een geschiedenis opzitten met erg veel technische storingen en de talrijke speciale effecten laten het vaak afweten. Elke keer is het weer bang afwachten en ook tijdens ons laatste bezoek werkten de effecten niet naar behoren. Heel wat verlichting in de hoofdshow is kapot en het tapijt die een schermutseling tussen Zanzar en Babas simuleert werkt al jaren niet meer. Aan de positieve zijde merkten we heel wat rookeffecten op tijdens de voor- en hoofdshow en de animatronic van de aap doet het nog steeds naar behoren. Toch is het ook hier zonde dat men er niet in slaagt alles te laten werken zoals het hoort. Los van deze technische slordigheden is het Paleis van de Geest ongetwijfeld één van de madhouses met een sterke ritbelevenis. De opbouw van de rit is erg goed met een geheimzinnige soundtrack en het zacht schommelen van de gondel. Wanneer de draaibewegingen uiteindelijk losbreken blijken deze erg goed geprogrammeerd en bieden ze een optimale ritervaring. Eigenlijk is het jammer dat men vanuit het management zo weinig aandacht besteed aan deze verborgen parel: niet alleen technisch is de attractie geen prioriteit binnen het park, maar ook de marketing negeert het bestaan van de attractie. Het Paleis van de Geest werd nog nooit expliciet aangehaald in folders of reclames en op de parkmap is het één van de vele onopvallende gebouwen in het park, waardoor heel wat bezoekers deze madhouse links laten liggen. Geen gebrek aan reclame voor het vernieuwde Bugs Bunny Land dat we nu met de nietszeggende naam Walibi Folies moeten benoemen. Door het heengaan van Six Flags in Europa hebben we afscheid moeten nemen van de Looney Tunes die voorheen talrijk aanwezig waren in dit parkgedeelte. Geen Tweety, Daffy Duck of Tasmanian Devil meer, maar wel Doedoe, Nena en Mama Lilly: namen die geen enkel kind kan onthouden, laat staan dat ze gaan weten welk dier welke naam heeft. Toch is elke attractie in Walibi Folies genoemd -en in zéér beperkte mate gethematiseerd- naar deze nieuwe figuren. Veel is hier eigenlijk niet veranderd: de attracties staan er nog altijd even verlaten bij en het nieuwe thema lijkt niemand te bekoren. De klimtoren en bijbehorende watertoren -of volgens de parkmap de Hut van Boris- kan ongetwijfeld op het meeste enthousiasme rekenen van de kleinste bezoekertjes.
Het is maar een aantal meter stappen van het Walibi Folies naar de oudste rollercoaster van het park: de Turbine. Deze klassieker geconstrueerd door Schwarzkopf draait al mee sinds 1982, een tijd waarin Eddy Meeus nog de plak zwaaide in dit park. De Sirocco groeide in de loop der jaren uit tot een vaste waarde binnen het park en werd in 1997 wereldberoemd door een incident waarbij de trein zo'n twee uur op zijn kop bleef steken in de looping. Een maand na het incident was de Sirocco terug operationeel, maar in mei 1999 kreeg hij een grote update: de gele track werd groen, het station, het lanceergedeelte en de looping werden overdekt en de naam werd veranderd naar Turbine om op die manier beter aansluiting te vinden bij het mechanisch thema van de Flash Back. De wachtruimte van de Turbine is afgezonderd van de rest van het park en daardoor erg saai. Wanneer de trein in het station op zijn bezoekers staat te wachten heerst er een stilte voor de storm: de lap-bars gaan naar beneden, er weergalmt een zoemer, de lichten doven en de trein wordt afgevuurd naar zo'n 85 km/u, recht in een tunnel met bescheiden lichteffecten en een typische Schwarzkopf looping. De Turbine biedt een krachtige lancering, een relatief intense looping en een spannende sfeer. Toch valt er meer uit te halen: waarom niet wat meer effecten in de tunnel zoals nevel of stroboscopen? Het kan de totaalbeleving van de Turbine zo mogelijk nóg beter maken. Ondanks zijn leeftijd van 25 jaar is de Turbine nog altijd één van de hoofdattracties in het park. Het is echter nog maar de vraag of hij nog een lang leven gegund is aangezien hij regelmatig te kampen heeft met technische problemen.
Tien jaar geleden werd het park voor zijn twintigste verjaardag uitgebreid met een thematisch hoogstandje. De Flash Back neemt je mee naar 1869. Het gebouw in rode baksteen met de silo was typisch voor de industriële architectuur van de 19e eeuw. Het netwerk van buizen, tandwielen en cilinders doen al vermoeden dat hier een groot experiment aan de gang is. De Flash Back draait rond het concept van een verjongingsmachine, waarin de tijd wordt teruggedraaid en waarin wij als passagier de centrale rol krijgen. Helaas: zoals bij elke attractie in Wavre komt ook hier het verhaal onvoldoende tot uiting, voornamelijk door een hevig verval van de thematisering die het verhaal uitbeeldde. Geen knarsende tandwielen of verblindende nevel meer, maar verroeste buizen en compartimenten die er nu vrij statisch en doelloos bijstaan. Op sommige plaatsen is de verrotting zodanig gevorderd dat er roestgaten te zien zijn. Gelukkig heeft men vorig jaar het buitengedeelte van de attractie opgefrist met een nieuwe verflaag. Helaas zijn de bewegende objecten niet hersteld: behalve een aantal draaiende bordjes in het station is de thematisering van de Flash Back erg statisch. De lichten langs de overdekte lift-hill werken terug, maar door een afwezigheid van de nevel missen zij totaal hun speciale laser effect dat destijds een waaier van kleuren voortbracht. De aftelling bij de eerste drop is terug, maar door de afwezigheid van de dreigende stem valt deze ook letterlijk en figuurlijk in het water. Men deed dus een minimale poging om de special effecten te herstellen, maar bij geen één is dit degelijk gebeurd. Het buitengedeelte kent een afwisselend ritverloop met drie goede drops. De Flash Back biedt een goed avontuurlijk parcours, maar ondanks de kleine renovaties tijdens de laatste twee jaar blijft het geheel vervallen ogen en daardoor mist de attractie de charme die hij ooit had. Anno 2007 is de Flash Back niets meer dan een flauw afkooksel van de frisse verjongingsbron die hij ooit was.
Ondanks de komst van Challenge of Toetanchamon blijft het achteraan het park erg rustig. De Salsa y Fiesta en de Octopus kunnen op weinig volk rekenen en eigenlijk heb ik dit nooit anders geweten. Het is dan ook verwonderlijk dat men in deze twee kleine kermisattracties wel personeels- en onderhoudsgeld steekt, terwijl andere belangrijkere attracties zoals de Tornado en het Paleis van Ali Baba aan hun lot werden overgelaten en uiteindelijk werden gesloten. De Caraïben is nooit een druk parkgedeelte geweest: vroeger moest je hier enkel zijn voor de Bounty, een imposant schip dat talloze keren op zijn kop draaide en Het Geheim van de Eénhoorn, een sprookjesachtige darkride rond de stripfiguur Kuifje. De Bounty is gesloten sinds 2003, maar stond nog een aantal jaren in staat van ontbinding te pronken bij het meer. In 2006 werd de Bounty verwijderd. Het gebouw van Het Geheim van de Eénhoorn kent een betere toekomst dan de Bounty: vanaf 2003 ga je via een mysterieuze expeditie op zoek naar onontdekte kamers in het graf van Toetanchamon. Toetanchamon stierf aan een plotse dood op 17-jarige leeftijd: bij een autopsie op het gemummificeerde lijk vond men een splinter in zijn schedel wat doet vermoeden dat hij door een kwalijke val om het leven kwam: was het moord of droeg hij een vloek mee die een vroegtijdig einde aan zijn leven bracht? Professor Gaudet -die in de wachtruimte onder de vorm van een animatronic het verhaal uit de doeken doet- doet samen met zijn deskundig team een wetenschappelijk onderzoek naar de verborgen tombes van Toetanchamon. Kwaadaardige dromen teisteren echter zijn nachten: reusachtige slangen en schorpioenen, legioenen bestaande uit zombies en geheimzinnige Egyptische maskers vervulden hem met angst, maar zoals een echte wetenschapper laat hij zich niet van de wijs brengen. Ook niet door Nazeer, een helderziende oude man die professor Gaudet waarschuwt: het betreden van het graf van Toetanchamon zal de wraak van Seth -de God van duisternis en chaos- oproepen en de doden tot leven brengen. Nazeer overhandigt een Ankhinator aan de professor, een wapen in de vorm van een Ankh, een symbool voor het eeuwige leven. De Ankhinator is volgens Nazeer de enige bescherming tegen de kwaadaardige vloek van Toetanchamon. Professor Gaudet zet zijn expeditie verder, maar naarmate de tocht vordert, verdwijnen almaar meer en meer expeditieleden op een onverklaarbare manier. Vandaar krijgen wij als bezoekers van Walibi Belgium de opdracht in de voetsporen te treden van de verdwenen expeditieleden, op zoek naar het geheim, het graf en de schat van Toetanchamon. Deze uitgebreide premise zou een ideale sfeerschepper kunnen zijn voor een spannend avontuur, maar het verhaal wordt alweer erg onsamenhangend duidelijk gemaakt. Twee animatronics -één van Professor Gaudet en één van Nazeer- in de wachtruimte proberen ons het verhaal te vertellen, maar door een slechte akoestiek in de wachtruimte en de weinige informatie die ze geven blijf je in het duister tasten. Doordat je deze cruciale achtergrond mist, is Challenge of Toetanchamon meer een attractie waarin je schiet op wat lichtjes in plaats van een spannend, mysterieus avontuur te beleven. Tijdens je rit maak je niet alleen kennis met Nazeer en Seth, maar ook met Anoebis -de God van de mummy's- en de driekoppige jakhals -verslinders van de verloren zielen- vooraleer de reusachtige slangen en schorpioenen uit Gaudet's nachtmerries in levende lijve tegen te komen. Challenge of Toetanchamon kent zijn finale in een letterlijk vurige ontmoeting met Seth en een leger mummiekrijgers. Alhoewel de attractie een degelijk thema, verhaal en realistische animatronics heeft, faalt hij op een aantal vlakken. Ten eerste ontbreekt er een duidelijk hoorbare soundtrack; gedurende de gehele rit hoor je lawaai, kreten, het geluid van de Ankhinators, maar een sfeervolle muziekscore is geheel afwezig. Ten tweede hoort Challenge of Toetanchamon angstaanjagend te zijn, zeker met dergelijk verhaal als achtergrond. Dit is echter helemaal niet het geval. Tenslotte zijn de bewegingen van de animatronics niet afgesteld op de Ankhinators: het maakt eigenlijk niet uit of je schiet of niet. De animatronics blijven bewegen volgens een vooraf bepaald stramien, waardoor elke interactiviteit verloren gaat. Uiteraard is Challenge of Toetanchamon een topattractie in het park dankzij zijn grootse aanpak, zijn aantrekkelijke thema en zijn grote herhalingsfactor. Toch blijft er iets ontbreken naar mijn gevoel.
Lucky Luke City is vrijwel het sfeervolste gebied van het park, waar ik ook altijd mijn middagmaal nuttig. Je kan er gezellig eten op een sfeervol terras of bij slechter weer kan je genieten van de westernsfeer in de Saloon. Traditioneel doe ik een rit op de Gold River Adventure na mijn maaltijd. De Gold River Adventure is een attractie met een rijk gevulde geschiedenis. Al sinds de opening van het park kon je op het meer achteraan in het park door middel van vlotten genieten van een rustgevende boottocht. In 1987 werd deze attractie grondig geüpdate met een nieuw station, nieuwe boten én nieuwe animatronics aan de rand van en zelfs in het water. Kuifje in de Jungle was geboren en werd een bekende Walibi klassieker tot het park eind jaren '90 besliste de rechten op het gebruik van de Kuifjefiguren niet te verlengen. Kuifje verdween uit de attractie en de naam veranderde in Gondoletta. Toen het park in 2001 een grondige facelift kreeg onder het Amerikaanse bewind van Six Flags werden de laatste Kuifje restanten voorgoed verwijderd en werd de attractie omgedoopt tot Gold River Adventure. Er bestaat geen twijfel over dat dit de meest aantrekkelijke naam is die de attractie ooit heeft gehad, maar helaas is de huidige versie ook de minst avontuurlijke. Via de gele boten die al sinds 1987 hun rondjes varen, ga je op ontdekkingstocht doorheen een dichte jungle. En dit mag je letterlijk nemen: je vaart er tussen een verwilderd stukje groen waar al jaren aan geen enkele vorm van onderhoud is gedaan. In 2005 besloot de directie de attractie in het midden van het seizoen te sluiten omdat de staat van de attractie zodanig erg was geworden dat men dergelijke vervallen toestanden niet aan zijn bezoekers wou laten zien. Een zoveelste grondige update werd beloofd, maar later op het seizoen opende de attractie opnieuw in een ongewijzigde en dus vuile staat. Ook dit jaar is het niet anders en dit maakt Gold River Adventure eigenlijk de zoveelste attractie in Wavre die zijn beste tijd heeft gehad. Van deze rustgevende attractie gaan we snel naar het meest levendige gedeelte van het park. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want Lucky Luke City is nu eenmaal het mooiste en gezelligste gedeelte van het park waar een goede portie thema en twee hoofdattracties samenvloeien. Toen Disney zijn komst aankondigde in Parijs was dit het signaal voor heel wat Europese parken om in actie te schieten en zich te wapenen tegen de komst van deze pretparkgigant. In 1992 opende men in Walibi hun eigen versie van de Big Thunder Mountain. In de Colorado maak je een avontuurlijke rit doorheen een verlaten goudmijn in een op hol geslagen mijntrein. Het parcours van de Colorado is mooi gethematiseerd en is nog steeds de mooiste achtbaan van het park. Colorado werd in 1998 herdoopt tot Calamity Mine om meer aansluiting te vinden met het thema van Lucky Luke. In de loop van de jaren raakte de coaster in een vervallen staat. Geen enkel effect deed het nog: geen waterval meer, geen fonteinen meer, geen splash meer, geen rook meer bij het vertrekken, … Bovendien was de capaciteit tijdens heel wat periodes van het jaar herleid tot één trein wat voor reuzenwachttijden zorgde. Sinds dit jaar heeft men Calamity Mine grootscheeps aangepakt: de bergen zijn terug schoongemaakt en de watereffecten gaan schoorvoetend terug in werking. Toch is men nog steeds ver verwijderd van de originele staat waarin de achtbaan opende in 1992. Los van dit typische gebrek aan onderhoud is Calamity Mine de belangrijkste familieattractie van het park die is uitgegroeid tot een vaste waarde in het park. Calamity is een erg populaire attractie en bewijst dat een goed gethematiseerde achtbaan na vijftien jaar nog steeds jong en oud kan bekoren.
Toen de oprichter van Walibi Eddy Meeus zijn park in het voorjaar van 1998 uit handen gaf aan Premier Parks -later Six Flags-, liet hij hen een mooie erfenis na met de Dalton Terror: een vrije val toren die in die tijd érg spectaculair was binnen Europa. De tijd stond ook hier niet stil en de mooi gethematiseerde wachtruimte met figuren uit de Lucky Luke stripreeks is sinds een aantal jaren gesloten. In ruil krijgen we een inspiratieloze wachtruimte langs de huisjes. Gelukkig gunnen ze ons nog hier en daar een blik op de oude wachtruimte door een venster of luik open te laten staan. De Dalton Terror is anno 2007 veel van zijn pluimen kwijtgeraakt. Niet zozeer door een gebrek aan onderhoud, maar vooral omdat in de buurlanden het aantal torenattracties in korte tijd sterk is gestegen. Zo denk ik aan Scream in Heidepark en de High Fall in het Duitse Movie Park. Dalton Terror is dan ook aan vernieuwing toe. Na mijn zeer positieve ervaringen met de stand up gondels op de Apocalypse in Drayton Manor lijkt het me geen overbodige luxe om de Dalton Terror uit te rusten met verschillende types gondels. Voorlopig moeten we het echter doen met de standaard vrije val van zo'n 76 meter hoogte.
Sinds de sluiting van de Tornado eind 2002 stelt het Italiaanse themagebied niet veel meer voor. Star Parks heeft in 2005 geprobeerd dit gedeelte meer leven in te blazen door het toevoegen van de striphelden Suske en Wiske. Een verkeerde keuze, want de mooie Italiaanse tuinen en dito beelden vloekten enorm met de plasticogende en kleurrijke Suske en Wiske attributen. Een aantal platte borden maakten het Italiaanse gedeelte tot een volledige mengelmoes van thema's en objecten. Dit is ook doorgedrongen tot de directie, dus heeft men de sfeervolle Italiaanse thematisering grotendeels verwijderd en vervangen door wat planten. Suske, Wiske en de rest van hun familie zijn er echter nog steeds, dus een echte verbetering kunnen we het niet noemen. De Mini Jeeps werden weggehaald en de attractie werd herdoopt tot de tuin van Suske en Wiske. Je wandelt er via het oude parcours langsheen houten borden met afbeeldingen van Suske en Wiske. Het tuinaspect is helaas niet goed uitgewerkt, aangezien je er vooral tussen hopen aarde en slecht onderhouden struiken wandelt. Zonde dat men hier geen knus groen hoekje van heeft gemaakt met romantische hagen, knusse zithoekjes en fleurige bloementapijten. Opvallende attractie in Italië is de Inferno, een klassieke kermisattractie die al sinds 1978 zijn rondjes draait in Wavre. De Inferno opende origineel als de Enterprise en was de eerste attractie waarin je over de kop kon gaan. Door de komst van Vertigo kreeg Inferno dit jaar een nieuwe plaats in het park op de oude locatie van de Sky Diver. Inferno is een nogal themaloze attractie maar de inplanting is licht verbeterd tegenover vroeger met een fris grastapijt rondom de attractie. Toch krijg je tijdens de rit sterk de indruk dat hij zijn beste tijd heeft gehad. Italië heeft verder nog een kinderhoek met een aantal kinderattracties uit het midden van de jaren '90, de autoscooter Tuf Tuf Club en de break dance Cilindri Rotanti. Vooral deze laatste is te ontwijken wegens een erbarmelijke capaciteit en zeer zwak programma.
Tornado stond inmiddels al drie jaar weg te rotten achter de bomen tot men in het voorjaar van 2006 de grove schaar zette in de gele track van deze klassieker en hem afvoerde naar de schroothoop. Reden was de komst van de eerste attractie van Doppelmayr, de bekende skiliftconstructeur. Doppelmayr was naarstig op zoek naar een locatie om hun nieuwste creatie te presenteren. De Mountain Glider is een soort skilift met snelheden tot 60 km/u met individuele wagentjes die langsheen een flexibel parcours naar beneden suizen. Bill Muirhead, destijds de grote man achter Six Flags Europa en Star Parks, had goede contacten met Roger Houben. Houben was al een tijdje actief in de sector en slaagde erin de mannen van Star Parks te overtuigen voor dit experiment. Tegen een spotprijs van ongeveer €4M beloofde Doppelmayr een wereldprimeur die de hoogdagen van het park zouden terugbrengen. Het originele idee was een traject rondom de grote vijver temidden van het park. Uiteindelijk bleek dit niet mogelijk wegens het bestemmingsplan van deze zone in het park, dus werd gauw beslist om de Mountain Gilder te plaatsen in het Italiaanse themagebied. Om aansluiting te vinden bij deze zone werd gezocht naar een passend thema. Een erg origineel idee was een thema rond Da Vinci, maar men speelde ook met het idee van een grote dinosaurus waarbij de supports de poten van dit immense dier zouden voorstellen. Beiden bleken moeilijk uit te werken, dus werd advies gevraagd aan een aantal architecten. Zij stelden een eerder industriële look voor met als hoofdthema de blauwe hemel, de wolken en de wind. Men ontwierp een zwevend station en een wachtruimte waarin speciale effecten het thema zouden versterken: de krachtige wind, het oneindige zicht en het zweven boven de wolken. Uiteindelijk bleek geen één van die effecten goed te werken. Ze zijn intussen allen verwijderd, zodat we het nu moeten doen met een eerder koel en onafgewerkt geheel met plastic compartimenten en rubberen tussenschotten die doen denken aan mijn laatste bezoek aan de vleesafdeling van de lokale supermarkt. Opvallend is het aantal personeelslieden in het instapstation: maar liefst zeven personen zijn aanwezig om een min of meer vlotte doorgang te garanderen. De rit start veelbelovend met een verticale lift die tijdens het omhoog gaan een kwartslag draait. Wanneer de gondel uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikt op 55 meter wordt deze zacht losgelaten. Met een slakkengang kruipt de gondel richting eerste bocht die je bruusk uit evenwicht brengt. Tijdens de eerste afdaling bouwt de gondel wat snelheid op totdat de eerste helix eraan komt. Op dat moment heeft de gondel erg veel moeite om het te halen en het resultaat is dan ook dat de gondels op deze plaats erg vaak stilvallen. Wij hadden de eer dit ook te mogen meemaken en het is absoluut geen pretje om maar liefst vijftig minuten stil te hangen op een hoogte van ruim 50 meter. De evacuatieprocedure is dermate omslachtig dat het een eeuwigheid lijkt te duren vooraleer de laatste gondel wordt vrijgegeven. Uiteindelijk is onze gondel er nog in geslaagd het parcours af te maken tegen een snelheid die nergens overtuigend is. Vertigo is op verscheidene gebieden een schot naast de roos. Ten eerste is het volledige project op technisch vlak een absolute flop: oorspronkelijk zou Vertigo openen in 2006. Het volledige jaar bleef de attractie gesloten wegens technische problemen met de radioverbindingen tussen de gondels. Elke gondel beschikt over een eigen radiosysteem die communiceert met de andere gondels en het station en de individuele remmen op elke gondel in werking stelt. Niet alleen dit systeem faalde, maar tijdens de testronden bleek dat heel wat gondels stilvielen tijdens het parcours. Aanpassingen werden gedaan en in juni 2007, ruim één jaar na de geplande opening, werden de eerste publieke ritten gegeven. Tijdens de zes maanden dat Vertigo operationeel is geweest regent het dagelijks berichten in verband met technische storingen. Op dagen waarbij de wind aanwakkert tot amper vier a vijf beaufort is de attractie veelal gesloten omdat de gondels het traject niet halen bij enige tegenwind. Ten tweede is de maximale capaciteit slechts 900 personen per uur wat toch wel weinig is voor een drukbezocht park als Walibi. Door de bovengenoemde technische problemen wordt deze capaciteit in realiteit nooit gehaald wat grote wachttijden oplevert die men deels probeert op te vangen door een omslachtig en personeelsintensief systeem met bonnetjes. Naast deze technische blunders is het een esthetische doorn in het oog. Al vanaf de parking en vrijwel overal in het park zijn de stalen mastodonten te zien. De grootse supports zijn lukraak op paden en pleinen geplaatst wat een erg slordige indruk nalaat. Ten vierde is de ritervaring alles behalve sensationeel, maar biedt hij ook voor families weinig meerwaarde door de indrukwekkende hoogte en gebrek aan thema. De lay-out is nergens verrassend en het ritverloop is eerder saai dan interessant. Ten slotte neemt Vertigo zowat de meest kostbare ruimte van het park in beslag. Walibi kan namelijk enkel aan de zijde van de autostrade grote en hoge attracties bouwen, waardoor dit meteen de enige zijde is waar een toekomstige achtbaan kan geplaatst worden. Door de komst van Vertigo, die ongelooflijk veel plaats opeist, lijkt de kans op een spectaculaire achtbaan in de nabije toekomst vrijwel nihil. Vertigo kan het best samengevat worden als een kostenvretende attractie (zowel op gebied van operators als technische dienst) die een matig ritverloop biedt en waarbij enige vorm van kwaliteitsvolle thematisering ontbreekt.
Na een balans op te maken van het Italiaanse themagebied, dat door Star Parks verdoemd werd tot thuisbasis van het grootste gedrocht dat we sinds tijden in pretparkland hebben gezien, trokken we richting Frankrijk. De verwijzingen naar het 19e eeuwse Frankrijk zijn vakkundig door Star Parks weggeveegd en vervangen door een schreeuwerig Spongebob thema: veel felle kleuren in een gedeelte van het park waar dit absoluut niet thuishoort. Six Flags maakte in 2001 de verstandige beslissing de 3D-film buiten te gooien, maar anno 2005 vond Star Parks het nodig dit verouderde concept terug boven te halen. Gelukkig maakten ze er een 4D van, maar die paar extra effecten zijn nu ook niet zo noemenswaardig. Spongebob 4D is een cinema-attractie met een lelijke en veel te grote zigzagwachtruimte -gescheiden door metalen hekken in een Nederlandstalig en Franstalig gedeelte-, een nutteloze voorshow en een hectische hoofdfilm waarin Spongebob jacht maakt op een augurk voor zijn ideale krabburger. Na de mythologische verhalen in het Paleis van de Geest en Challenge of Toetanchamon moeten we het dus hier doen met een stompzinnige verhaallijn. Een attractie die voor de jonste bezoekers wellicht geslaagd is, maar als 20'er heb ik geen boodschap aan een schreeuwende spons en een wegrennende augurk. Het is betreurenswaardig dat Star Parks hier zijn krappe budget heeft ingestoken.
Al sinds 2001 is de Weerwolf de publiekstrekker in het park en zes jaar later blijft dat onveranderd. Toen Six Flags in 2000 het succes merkte van de Robin Hood in Six Flags Holland, de eerste Vekoma houten achtbaan, besloot men dat dit ook in Wavre een succes zou kunnen zijn. Omdat het park in Wavre anno 2000 al relatief vol stond met attracties, was het geen makkelijke klus om de Weerwolf ergens in te passen. Uiteindelijk werden de Autoscooters, de Top Gun en de Pagodes verwijderd. De comfortabele treinen van de Weerwolf slingeren zich een weg doorheen de bochtige lay-out vanaf de voet van het Reuzenrad tot het groene gebied tegen de snelweg, en dit met snelheden tot 80 km/u. De vaak hoogoplopende wachttijd spendeer je voornamelijk in een afgelegen gedeelte tussen de laatste helix en de remzone. In de Weerwolf neem je plaats in erg comfortabele zitjes die je veilig en wel doorheen het relatief ruwe parcours loodsen. Sinds dit jaar heeft men voor de laatste twee heuvels een rem geplaatst. Kwestie van ook hier de ritbelevenis naar beneden te halen? Alhoewel de Weerwolf een grote houten coaster is en best snelheid haalt kan hij niet meedraaien met de Europese top waaronder ik Troy, Tonnerre de Zeus en Bandit reken. In vergelijking met zijn broertje in Walibi World scoort de Weerwolf wel goed, vooral dankzij de afwisselende lay-out.
In een uithoek van de park vind je sinds 1999 de meest spectaculaire achtbaan van het park. Achter de bomen doemt de Vampire op die er nog steeds in slaagt bezoekers met verstomming te slaan. De Vampire was oorspronkelijk bedoeld om te openen in 2000 als attractie die het vijfentwintig jarig bestaan van het park zou vieren. Dankzij het grote succes van El Condor in het toenmalige Walibi Flevo, het prototype van de Vekoma SLC, en onder impuls van de Amerikaanse bonzen van Six Flags werd hij één jaar eerder geopend. Veel coasterfans zijn vrij negatief over dit type achtbaan, maar ik vind de lay-out erg goed bedacht en de rit biedt net hetgeen je van een coaster verlangt: een goede spanningsopbouw bij de lift, een zeer sterke eerste drop waar de snelheid snel wordt opgedreven en vervolgens vijf goede inversies met voorkeur voor de eerste drie. Voor zijn leeftijd rijden de treinen nog steeds soepel. De Vampire heeft jammer genoeg geen groots thema, maar de beplanting rondom de baan geeft op veel punten een meerwaarde aan de rit. De Vampire is na acht jaar een vaste waarde in het park geworden en kan dan ook niet ontbreken op een dagje Walibi.
Ik sluit dit report af met de Old Timers die sinds 1979 hun rondjes rijden vlakbij de ingang van het park. Deze zijn in 2005 verrijkt met een nieuw thema. Helaas is de uitwerking minder groots dan het klinkt: het parcours en het station bleven onveranderd: enige toevoeging zijn een aantal statische plastic beeldjes van Bollie en Billie, twee striphelden die ik vooral vaag ken van uit mijn jeugdjaren. De beelden staan enkel op de zichtbare plaatsen vanaf het pad. Eens je in je oldtimer plaatsneemt en tussen de groene omgeving verdwijnt, kom je weer in de verwilderde natuur zoals die er al jaren bijligt. Het is dan ook jammer dat men deze update erg beperkt hield.
Walibi Belgium is nog steeds een park met veel mogelijkheden, maar door een gebrekkig onderhoud en verkeerde investeringen is het nog steeds pijnlijk om te zien dat men het park presenteert met vaak één of meerdere gesloten attracties, technische pannes en een attractieaanbod dat langzaam maar zeker verouderd geraakt. De massa komt nog steeds voor de klassiekers zoals Turbine, Radja River, Calamity Mine, Vampire, Weerwolf en Challenge of Toetanchamon. Attracties die we te danken hebben aan Eddy Meeus en Six Flags. Recente investeringen brachten ons Spongebob 4D en Vertigo, beiden matige B attracties die niet thuishoren in een park dat ooit internationale ambities had. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wavre
